Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΛΥΑΝΝΑΣ

Παιδική Βιβλιοθήκη Α΄ : «Πολυάννα, το παιχνίδι της χαράς»

Ελένη Χοντολίδου / Ο Αναγνώστης 
    Πρωτοδιάβασα την "Πολυάννα" της Eleanor Porter πολύ μικρή, σε μετάφραση της Ειρήνης Λαχούρη, εκδόσεις Αιγαίου το 1960. 
   Η Πολυάννα ήταν βιβλίο της μεγαλύτερης κατά τέσσερα χρόνια αδελφής μου που στα παιδικά μου μάτια ήταν πολύ πιο όμορφη, πολύ πιο έξυπνη και πολύ πιο σπουδαία από μένα. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι την αγαπούσαν πιο πολύ οι γονείς μας ή έτσι νόμιζα. 
   Σ’ αυτή την αφόρητη… δυστυχία των παιδικών μου χρόνων η Πολυάννα ήταν η παρέα μου, το ίνδαλμά μου, η καλή μου φίλη, εκτός από τις παντελώς ανύπαρκτες και φανταστικές μου φίλες Σύρμα και Μηχανή με τις οποίες έστηνα διαλόγους σε καθημερινή βάση.
     Παρά το ότι ήμασταν ανέκαθεν μία άθεη οικογένεια, δεν με απώθησε το γεγονός ότι κατά βάση η ιδέα του βιβλίου (που σημειωτέον εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1913) είναι ενταγμένη σε ένα θεολογικό πλαίσιο μεταξύ πατέρα-πάστορα και της μικρής και ορφανής από μητέρα του κόρης του Πολυάννας. Μάλιστα, αυτή η στενή σχέση της Πολυάννας με τον πατέρα της νομίζω ήταν ένας από τους λόγους που αγάπησα το βιβλίο τόσο πολύ. Είπατε τίποτε περί οιδιποδείου ;
   Το «παιχνίδι της χαράς» με μάγεψε και νομίζω ότι καθόρισε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο δεν αγάπησα απλώς την Πολυάννα, ήμουνα η Πολυάννα, μηχανορραφούσα μαζί της, έχωνα τη μικρή μου μυτούλα στις ζωές των κατοίκων της μικρής πόλης… 
  Η Πολυάννα είναι με τον πατέρα της σε ιεραποστολή και περιμένει τα Χριστούγεννα πώς και πώς τα δέματα για να πάρει κανένα παιχνίδι. Αντί παιχνιδιού το δέμα περιέχει δεκανίκια. Στην απελπισία της Πολυάννας ο πάστορας τής δίνει την ιδέα κάθε φορά που της συμβαίνει κάτι άσχημο να σκέφτεται γιατί είναι χαρούμενη ακριβώς με αυτό που συμβαίνει. Εν προκειμένω: «Τι καλά που δεν χρειάζομαι τις πατερίτσες…!». Η καλή πλευρά των πραγμάτων πάντοτε… ή αλλιώς το «παιχνίδι της χαράς».
   Η Πολυάννα ορφανή από μητέρα, χάνει και τον πατέρα της και πέφτει στα χέρια της πλούσιας και γεροντοκόρης θείας Πόλυ που δεν ενέκρινε ποτέ τον γάμο από έρωτα της αδελφής της με τον φτωχό πάστορα. 
  Η θεία Πόλυ μένει στο Μπέλντιγκσβιλ στο Βερμόντ και ζει με πολύ αυστηρούς κανόνες, δεν αγαπάει τα παιδιά και αναλαμβάνει την Πολυάννα από αίσθηση καθήκοντος προς την αδελφή της και προσπαθεί επί ματαίω να τιθασεύσει τη χαρά και την αισιοδοξία της ανεψιάς της. 
   Η Πολυάννα αγαπιέται από τους κατοίκους της μικρής πόλης αμέσως και όλοι αρχίζουν να παίζουν το «παιχνίδι της χαράς» έως ότου η Πολυάννα τραυματίζεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και μένει παράλυτη μη μπορώντας να χαρεί για τίποτε. Τότε, είναι η σειρά της μικρής πόλης να ενθαρρύνει την Πολυάννα. Το βιβλίο τελειώνει με τη θεία Πόλυ να παντρεύεται τον αγαπημένο της και την Πολυάννα να περπατά.

Στην μάνα!!! Χρόνια πολλά σ ολές τις μανούλες


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ


Στο κάθε βήμα της ζωής
εσύ είσαι στήριγμα μου
σε κάθε δύσκολη στιγμή
εσένα έχω κοντά μου

Μάνα όταν τα μάτια σου
τα μάτια μου κοιτάζουν
χωρίς μια λέξη εγώ να πω
την σκέψη μου διαβάζουν

Μάνα εσύ στην Παναγιά
για με κερί ανάβεις
κι αν σε πικραίνω άθελα
πολύ βαθιά το θάβεις

'Όμως να ξέρεις σ΄αγαπώ
έστω κι αν σε πικραίνω
και το γλυκό το χάδι σου
πάντοτε το προσμένω

κι αν μεγαλώνω μάνα μου
όσο θα 'σαι κοντά μου
θα νιώθω πάντα ένα παιδί
μικρό, σαν τα παιδιά μου.
Ντόρα Μανατάκη


ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ Σ ΑΓΑΠΩ ΕΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΑ ΠΡΙΝ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ...... ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΛΥ ΜΑΝΟΥΛΑ!!!!
ΜΑΝΑ ΜΟΥ (ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΤΟ 2007)
Εψές το βράδυ μάνα μου σε είδα στ ‘όνειρό μου
Ήρθες και μου ενθύμησες το περασμένο βιός μου…

Σαν ήμουνα μικρό παιδί το χέρι μου κρατούσες
Και με αγάπη περισσή στα μάτια με κοιτούσες
Με γλυκονανουρίσματα με κοίμιζες στην κούνια,
Και γέλαγες από καρδιάς σαν το δικό σου φόραγα
κραγιόν και τα τακούνια
Αχ! Να σου μοιάσω ήθελα κι ένοιωθα περηφάνια
Φτερά είχα στους ώμους μου, πετούσα στα ουράνια,
Όταν οι φίλες μου, έλεγαν «τι όμορφη η μαμά σου!!!»
σαν στο σχολειό με πήγαινες
Με το δροσάτο γέλιο σου και την περπατησιά σου,
που ‘ χε αρχοντιά και δίπλα σου βάδιζα με καμάρι.
«είσαι δικιά μου σου ‘λεγα, κανείς δεν θα σε πάρει!!!»
Μεγάλωνα και ήξερες όλα τα μυστικά μου
Στης εφηβείας τα σκαλιά,
εσύ ήσουν πάντα πλάι μου, γλυκιά παρηγοριά μου.
Ο έρωτας σαν σκίρτησε μες τις καρδιάς τα φύλλα
Δάκρυσες μάνα κι ένοιωσες κι εσύ,  ανατριχίλα.
« ήρθε ο καιρός μικρούλα μου, μου είπες κάποια μέρα,Μέσα στο στίβο της ζωής να μπεις και να παλέψεις,
τώρα κι εσύ όπως όλοι μας τις δάφνες σου να δρέψεις…»


Κάθε δικιά σου συμβουλή την έβλεπα μπροστά μου
Και να στεγνώσεις έτρεχα σε σέ τα δάκρυά μου
Τώρα, μάνα μου σ’ έχασα, πονάω, μα αντέχω
Παρηγοριά, που έστω μπορώ, στα όνειρα να σ’ έχω!
Ντόρα

ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ 1912-2000 (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

Ξύπνησα σήμερα με τις πικρές σκέψεις που άφησε στην ψυχή μου εκείνο το ξημέρωμα Πρωτομαγιάς του 2000.....
ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
Πρωτομαγιά θυμάμαι ήταν όταν έφυγες
για το ταξίδι σου ψηλά στ΄ αστέρια
και έμεινε η ψυχή μου ορφανή
και αδειανά τα δυό μου χέρια
Αχ! έσβησε η μορφή σου αυτή που λάτρευα
που τόσα είχες προσφέρει στη ζωή του
Πώς χάθηκε στ’ αλήθεια τόση δύναμη
Που είχες στο κορμί και στην ψυχή σου......
σαν βασιλέψανε τα δυο γαλάζια μάτια σου
και άρχισε να σβήνει η πνοή σου
με σπαραγμό προφερανε τα χείλη μου
μόνο δυο λέξεις...
Αχ! πατέρα μου κρατήσου....
δεν ήθελα να φύγεις από δίπλα μου
να σ έχω ήθελα μονάχα
και ν ακούω την φωνή σου
μ' άλλα τα θέλω του θεού, της μοίρας μας...
μου μείνε να χω συντροφιά μου την μορφή σου!!!
---------------------------
ΕΦΥΓΕΣ...Σαν η νύχτα το πέπλο απλώνει
η πληγή στην καρδιά μου ματώνει
ο χαμός σου μου καίει τα στήθια
αχ! και να μην ήταν αλήθεια
Η γωνιά που καθόσουν ειν' άδεια
μόνο τώρα το σπίτι τα βράδυa
την μοναξιά προσπαθώ να γλυκάνω
με μια κορνίζα στο τραπέζι επάνω
Τα βιβλία η μικρή συντροφιά σου
η γλυκιά μυρωδιά η δικιά σου
όλα αυτά σαν τα νιώθω δακρύζω
με αγάπη ένα ένα τ' αγγίζω
και στο χθες με λαχτάρα γυρίζω!
Ντόρα Μανατάκη

ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ


   ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ


            Κάθε χρόνο στην καρδιά της Άνοιξης γιορτάζει η πιο μεγάλη μέρα της χριστιανοσύνης , το Άγιο Πάσχα. Η γιορτή της αγάπης , των άπειρων συναισθημάτων που γεμίζουν κάθε ψυχή, γιορτή πολύχρωμη μιας και η φύση βρίσκεται σε οργασμό και χιλιάδες λουλούδια ανθίζουν χαρίζοντας το μεθυστικό τους άρωμα . Η μέρα μεγαλώνει και ο ουρανός καθαρός γαλάζιος και ξάστερος  σε  γεμίζει χαρά , αισιοδοξία  και τάσεις φυγής προς την ελληνική ύπαιθρο. 
           Πάντα ήθελα να ζήσω ένα Πάσχα στο χωριό. Πάντα ζήλευα τις διηγήσεις των φίλων μου που αυτές τις ημέρες έφευγαν για τα χωριά τους να περάσουν άλλοι με τους παππούδες τους, άλλοι με τους συγγενείς τους το Πάσχα και η φαντασία μου έφτιαχνε χιλιάδες όμορφες εικόνες . Είχα βλέπετε την ατυχία να είμαι ένα παιδί της πόλης, από γονείς πρωτευουσιάνους .
            Κάποια χρονιά θυμάμαι οι γονείς μου αποφάσισαν, κατόπιν προσκλήσεως , να περάσουμε το Πάσχα με κάτι φίλους στο χωριό τους . Τι χαρά! Σκεφτόμουν ότι έτσι θα είχα κι εγώ στην επιστροφή μου να διηγηθώ κάτι στο σχολείο, στη δασκάλα μου κάτι από το ελληνικό μου Πάσχα στην ύπαιθρο.
            Προορισμός μας, ένα ορεινό χωριό της Σπάρτης , καταπράσινο, με τρεχούμενα νερά , ρυάκια, και πολλά δέντρα . Οι πρώτες μου εικόνες σαν φτάσαμε μαγευτικές μετά τα καλωσορίσματα, τα γέλια, τις χαρές, ήρθαν και οι συμβουλές
   « προσοχή, μην πηγαίνετε στα χόρτα έχει φίδια…»
   « το νου σας στους σκορπιούς , μην σας τσιμπήσει κανένας…»
           Το παιδικό μου μυαλό άρχισε να φτιάχνει τέρατα και δεν ήθελα να ξεκολλήσω από τα πόδια της μάνας μου. Ντράπηκα τα άλλα παιδιά που με φώναζαν φοβιτσιάρα  και σιγά –σιγά ξεθάρρεψα .
           Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής ήταν μαγευτικό, η μικρή εκκλησία γεμάτη πιστούς που με κατάνυξη έψελναν συνοδεύοντας τον ψάλτη. Τα λιγοστά φώτα του χωριού έσβηναν και χάνονταν μπροστά στις φλόγες από τα κεριά και τα φαναράκια κατά την περιφορά του επιταφίου και η μοσχοβολιά από τις πασχαλιές, τα τριαντάφυλλα ,τα μοσχομπίζελα γέμιζε τον αέρα . Ποτέ δεν θυμάμαι, να έχω ξαναζήσει τέτοια περιφορά. Οι ψαλμωδίες  το ω! γλυκύ μου έαρ! Έφτανε στα αυτιά μας σαν ουράνια μελωδία μέσα στη σιγαλιά της νύχτας.
           Όμως και η βραδιά της Ανάστασης ήταν ξεχωριστή, ακόμα και ο ήχος της καμπάνας σκορπούσε μια μελωδία γλυκιά που χάνονταν κύματα- κύματα στις πλαγιές του βουνού.
           « Δεύτε λάβετε φως… και Χριστός Ανέστη»
 Βεγγαλικά, τσουγκρίσματα αυγών, αγκαλιάσματα,, ευχές φιλιά, κροτίδες όλος ο κόσμος μια αγκαλιά . Η στιγμή της αγάπης, η ζεστασιά στις καρδιές, για λίγο η αγάπη παίρνει την θέση της κακίας , του μίσους , της έχθρας, όμως πάντα μόνο για λίγο.

 Αύριο,θα ξημερώσει άλλη μέρα, ίδια με τις προηγούμενες…..
           Η ζεστή μαγειρίτσα μας περίμενε στο σπίτι και όπως ήταν φυσικό μετά την νηστεία της μεγάλης βδομάδας, πέσαμε όλοι ηρωικώς μαχόμενοι στο πιάτο.
            Ξημέρωσε και η πολυπόθητη Κυριακή του Πάσχα.  Από πολύ πρωί ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το μεσημεριανό τραπέζι. Δυο σούβλες με αρνιά, μια με κοκορέτσι και όλοι περνούσαν μικροί και μεγάλοι να γυρίσουν την σούβλα εισπράττοντας  το μεζεδάκι τους . Τα τραγούδια έδιναν κι έπαιρναν. Σε κάθε αυλή και ένα κασετόφωνο έπαιζε τσάμικα, καλαματιανά, παρασύροντας τους πιο γλεντζέδες στο χορό που τσουγκρίζοντας τα ποτήρια έφερναν τις γυροβολιές τους, σκορπώντας ευχές για χρόνια πολλά, και του χρόνου με υγεία …
            Παρακολουθούσα τα πάντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν ήθελα να χάσω ούτε μια στιγμή από το όνειρό μου « ένα Πάσχα στην ελληνική ύπαιθρο» Ώσπου ήρθε η στιγμή που το όνειρό μου έγινε εφιάλτης
           Όλη μέρα γύρω μου πετούσαν κάθε λογής ζουζούνια μύγες, μέλισσες, πεταλούδες, σφίγγες, εγώ δεν ήμουν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους επισκέπτες και μπορώ να πω ότι όχι μόνο με ενοχλούσαν άλλα τους φοβόμουν κι όλα . Τις έδιωχνα βίαια με το χέρι μου και κάθε φορά που άκουγα ένα βουητό στ’ αυτιά μου,  έβγαζα άναρθρες κραυγές. Μια σφίγγα με τριγυρνούσε κάμποση ώρα αδιαφορώντας για το χέρι μου που κουνιόταν απειλητικά εναντίον της ώσπου αποφάσισε να μ’ εκδικηθεί,  δίνοντάς μου μια γερή τσιμπιά στο μάγουλο. Μέσα σε λίγη ώρα έγινα τούμπανο. Κλάμα, φωνές, πόνος, γιατροσόφια, αμμωνίες, όλοι προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν, όμως εμένα μια σφίγγα μου είχε σκοτώσει το όνειρο .

           Η επιστροφή μου ήταν γεμάτη γλυκόπικρες αναμνήσεις. Στη δασκάλα μου ντράπηκα να διηγηθώ την περιπέτειά μου και από τότε την ελληνική ύπαιθρο προτιμώ να την βλέπω σε ωραίους πίνακες ζωγραφικής. Είμαι παιδί της πόλης, βλέπετε. Συγχωρέστε με, μα έτσι νιώθω….    





     

ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΕΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΟΤΕΣ … ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΚΡΑΥΓΗΣ ٭

Κριτική μελέτη του Θεόδωρου Ταβουλάρη επάνω στίς ποιητικές συλλογές της Ντόρας Κουλουμπή – Μανατάκη με τίτλο : «Πικρό ΟΧΙ, γλυκό ΝΑΙ», και «Μια κραυγή απ’ την γη … και σιγή».
%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b5%ce%bf
ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΕΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΟΤΕΣ …
ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΚΡΑΥΓΗΣ ٭
Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.
Οι «Θεοί» έχουν πεθάνει, ακόμη και στον Λογοτεχνικό χώρο, κι εμείς δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τα όνειρά μας.
Αναδυόμαστε από το κενό, γυρίζουμε και κοιτάζουμε για λίγο, κι ύστερα ξαναγυρίζουμε στο κενό.
Υπάρχει μόνο η σιωπή, κι έτσι υποχρεωνόμαστε να μιλήσουμε εμείς.
Να μιλήσουμε και να πούμε ότι στο μανιασμένο τοπίο των ημερών, να που υπάρχουν κάποιοι, που αντιτάσσουν το φως στις ενέδρες των ίσκιων και δημιουργούν ή διοργανώνουν εκδηλώσεις όπως είναι το 9ο Συμπόσιο Ποίησης.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μέσα σ’ αυτόν τον κοραλλένιο χρόνο του ποιητικού συμποσίου, θα συναντήσουμε άνθη που πετούν την γύρη τους δοξαζόμενα την Άνοιξη.
Ένα από αυτά είναι η ποιήτρια Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη, που παρουσιάσθηκε στην Ελληνική Γραμματεία το 2000 με την ποιητική της συλλογή «Πικρό ΟΧΙ, γλυκό ΝΑΙ», και το 2003 με την δεύτερη ποιητική συλλογή της «Μια κραυγή απ’ την γη … και σιγή».
Διαβάζοντάς την είδα τον συνδυασμό του πάθους με την λογική, το διάπυρο λυρισμό με την ελεγκτική διαύγεια, την εκρηκτική ψίχα και ψυχή της γλώσσας στην ουσία των λέξεων στην απογύμνωσή τους.
Τα απλωμένα τοπία του Είναι της εγγυώνται την διαύγεια του πνεύματός της μέσα σε μία ρίμα που δράμει σε φωτεινούς δρόμους ευρυθμίας, αφού διατηρεί όλο το εσωτερικό φως και τη μουσικότητα της παραδοσιακής γραφής.
Θα λέγαμε «παρτιτούρες με λέξεις για νότες», όπου εκτινάσσει τον αναγνώστη, όταν διαπιστώνει, όπως κι εγώ, ότι το μουρμούρισμα των πηγών δεν στέρεψε ακόμη, ότι υπάρχουν λουλούδια που δεν διαλέγουν εποχές, ψυχές που δεν αρνούνται την ελπίδα.
Υπάρχουν στιγμές που δεν μετριέται ο χρόνος και αστραπές που σπαθίζουν την νύχτα του αιώνα και σ’ ένα νοτισμένο χαρτί πλάθουν όνειρα και προχωρούν ν’ ανέβουν στο βάθρο της σιωπής σμιλεύοντας την ποίησή τους.
Η ποιήτρια στο εσωτερικό ιερό της ανθρωπιάς της, κρύβει την μελαγχολία των στιγμών που φέρνει μέσα από τα έγκατα της μνήμης το παρελθόν, μπροστά στο θαμπωμένο τζάμι του γραψίματός της, αλλά και σαν συλλέκτρια χρωμάτων «ουράνιου τόξου», ξεχύνεται λάβα ηδονής της πένας της παίρνοντας τα κλειδιά της παραδείσιας πύλης και της μυσταγωγίας απ’ τα αφρισμένα κύματα του αιώνιου έρωτα.
Εκεί η συμπυκνωμένη δύναμη της σκέψης της, είναι το απόσταγμα του διυλισμένου λόγου, που με ένα ήθος σιδηρουργό και καμινευμένο υπέρ του εξαίρετου της ποιήσεως, να έχει τη δύναμη με λίγα να λέει πολλά … Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της ποίησης, της Ντόρας Κουλουμπή – Μανατάκη.
Πολλές φορές η ποιήτρια αισθάνεται πως μια μεγάλη θάλασσα υπάρχει στο κορμί της, όπου μιλάει με όλο το πλάτος και το βάθος της φωνής, με όλα τα μυστικά της και την αιώνια μεταλλασσόμενη μορφή της.
Ακούει τον διάλογο του ανέμου με την θάλασσα, και μέσα από τα ανθισμένα κύματα, οι λέξεις σέρνουν μέσα τους φωνές, ρουφά την αρμονία τους, χορεύει στον αφρό τους, ταξιδεύει στην ρίγη ενός πυρετού.
Με κομμένη την ανάσα στο μανιασμένο παφλασμό της αγρύπνιας, που η θύελλα έχει ευλογήσει, γίνεται βράχος όπου τα κύματα δοκιμάζουν την γλυπτική τους, κι ανασαίνει μήτρα καρποφόρα η ποίησή της.
ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ
(σελίδα 35)
Ο βράχος και η θάλασσα αιώνιοι εραστές
ζούνε κι δυό τον έρωτα γεμάτο εναλλαγές.
Εκείνος πάντα ακλόνητος, βουβός καρτερικός,
είν’ ο δικός της σύντροφος πιστός ιδανικός.
Σαν μια σειρήνα ακούραστα του σιγοτραγουδάειμε νάζια και καμώματα τον κάνει να μεθάει
με τα γλυκά τα χάδια της και τα τρελά φιλιά της
τόνε κρατάει δέσμιο μέσα στην αγκαλιά της.

Άλλοτε πάλι άγρια γεμάτη αλαζονεία
σαν αμαζόνα λυγερή κρατάει τα ηνία,
καλπάζοντας αγέρωχα στο άσπρο της το άτι,
ορθώνεται πετά ψηλά να φτάσει την Αστάρτη.
Μα εκείνος τηνε καρτερεί πότε θα ημερέψει,
το πλάνο της χαμόγελο μ’ αγάπη να του γνέψει
σ’ ένα Νιρβάνα τέλειο και πάλι να βρεθούνε
και μ’ ένα λίκνισμα γλυκό να ξαναγκαλιαστούνε.
Νιώθει τα κύματα παιδιά μέσα στην αγκαλιά της
που ο έρωτας τους φύτεψε στη μήτρα την δικιά της
και του τα στέλνει ολόγυρα τη νύχτα και τη μέρα
όπως μια μάνα τρυφερή στον στοργικό πατέρα.
Ο έρωτας της εφηβείας της, παίρνει μια λαμπερή, διάφανη όψη, προετοιμάζοντας το μεγάλο μεθύσι της ψυχής και του κορμιού, έτοιμων να παραδοθούν σε μια Διονυσιακή χαρά.
Το κορμί, το κέντρο του Έρωτα, ροδίζει όπως ροδίζει η χαραυγή.
Ο στίχος της νομίζεις ότι πετάχτηκε σαν θριαμβευτικό βέλος, για να υποδηλώσει την ένταση της ηδονής που τον εξακόντισε από τα μύχια της ψυχής της.
Όποιος έχει δυνατότερα μάτια, τον παρακολουθεί στο πέταγμά του προς τα ύψη.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο ντύνει με άνθη φωτιάς την ομορφιά, και μαρτυρεί την θεία καταγωγή των αισθήσεων.
Δες τε πως τα χείλη της πένας της, φιλούν αστερίες εφηβικών ερώτων.
Δες τε πως πορφυρώνει τις λέξεις.
ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΕΡΩΤΑΣ         
(σελίδα 22)
Ζεστό φιλί της νιότης, στα χείλη,
λαβωματιά καρδιά σε καρτερά,
σφραγίδα της αγάπης σου της πρώτης
πέταγμα, με αγγέλων τα φτερά.
Ηδονικά φτερούγισε το βλέμμα
ανατριχίλα νιώθει το κορμί
άγνωστος πόθος, ηφαιστείου λάβα
χιμά της εφηβείας η ορμή.
Λευκό το περιστέρι, μα τώρα
κόκκινο χρώμα στάζει στο λαιμό
κοίτα τον ουρανό πέφτ’ εν’ αστέρι
κάνε ευχή τον έρωτα
μη νιώσεις τον καημό.
Όταν νυχτώνει στις αιμόφυρτες πλατείες των ίσκιων, δεν υπάρχουν ψυχές παρά διαμελισμένα ομοιώματα ευτελισμού.
Η ποιήτρια όμως περπατά στην πυκνή ομίχλη των ρημαγμένων δρόμων, στην οδό της Ελευθερίας της.
Εκεί επιπλέουν τα εκτρώματα των φυγομάχων και τα σαθρά «υποστυλώματα» της γλώσσας και αγωνίζεται με κάθε στάλα από το αίμα της πένας της, να ποτίσει με «δάκρυ» το έργο της, μα ταυτόχρονα να το λούσει με «φως».
Κολυμπά με όλες της τις δυνάμεις κόντρα στο ρεύμα.
Δεν μπορούν να την εμποδίσουν να ονειρεύεται.
Θέλει να ζει έντονα τον κοινωνικό προβληματισμό της και κατ’ αυτόν τον τρόπο μετουσιώνεται σε μία φοβερή τρικυμιώδη καταιγίδα οργής και πάθους, προτρέποντας την νέα γενιά να σπείρει ελπίδες, να χαράξει έναν δρόμο με μέλλον φωτεινό, να υπερασπιστούν τις αξίες, που πρέπει να μας χρησιμεύουν, όχι σαν οδηγός, αλλά σαν φως που φωτίζει το σκοτεινό παρόν μας.
Το αποτέλεσμα το εισπράττουμε από την αύρα της γραφής της.
ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ … ΣΠΕΙΡΕ ΕΛΠΙΔΕΣ
(σελίδες 38 και 39)
Τα μολυβένια σύννεφά σου ουρανέ
κάν’ τα βροχή και ρίξ’ τα στην ψυχή μου
κι ανταριασμένη θάλασσα εσύ
ξεχείλισε και πνίξε την οργή μου.
Μέσα στα μύχια της καρδιάς την κουβαλώ
γι αυτά που βλέπω και ακούω ολόγυρά μου
και σ’ έναν κόσμο άδικο, παράλογο τρελό,
πρέπει εγώ να μεγαλώσω τα παιδιά μου.
Βλέπω πως χάνονται οι αξίες κάθε μέρα,
στο περιθώριο περνάει η ηθική,
ο σεβασμός να λείπει στον πατέρα,
και η εικόν’ αυτή να είναι γενική.
Γυναίκες ξέχασαν τον ρόλο της μητέρας,
παιδιά γυρίζουν σ’ ένα σπίτι αδειανό,
κι αντί για στοργικό φιλί και χάδι,
μες την ψυχή τους το απέραντο κενό.
Βλέπω θεός να έχει γίνει πια το χρήμα,
μπήκε ο τζόγος στη ζωή μας για καλά
βλέπω ανθρώπους να πατούν επί πτωμάτων,
φτάνει εκείνοι να ανέβουνε ψηλά.
Γέρους ανήμπορους να ζουν στο περιθώριο,
η κοινωνία να τους έχει αρνηθεί,
και ένα κράτος να παλεύει απεγνωσμένα,
την ήττα να μην θέλει να δεχθεί.
Βλέπω το ψέμα ν’ ανεβαίνει μ’ ευκολία,
σ’ όλων τα χείλη, να’ ναι πια τρόπος ζωής
και τα πλοκάμια της ν’ απλώνει η αδικία
να σε τυλίξει και συ πώς να αμυνθείς;
Τώρα εσύ γενιά καινούργια σπείρε ελπίδες
χάραξε δρόμο για ένα μέλλον φωτεινό
όρθωσε ανάστημα άπλωσε χέρι πάρε σκυτάλη
στο κατρακύλισμα πες ένα ΟΧΙ βάλε φραγμό.
Σ’ αυτόν τον αδιέξοδο κόσμο της αγωνίας, η ποιήτρια Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη, ορθώνεται σαν ραψωδός επίσημος, τολμηρή, ακλόνητη και γενναία να φωνάξει στην κοινωνία του μέλλοντος «ΦΩΝΑΞΤΕ ΕΙΡΗΝΗ».
Ένα φλογερό προσκλητήριο που σφυρηλατεί βάσεις για αγώνες.
Σαλπίζει την ειρήνη με τους στίχους της και δίνει φωτιά, κίνηση και ζωή στα παγωμένα τζάκια των ψυχών, γίνεται λυτρωτική ανάσα και παρουσία ζωής, φάρος ολόφωτος στα ερειπωμένα κάστρα.
Από το αίμα της, άνθη φύονται και με άλλο αίμα ζωντανό αλλά και αυτό ρέον χρωματίζονται οι λειμώνες της ειρήνης.
Αφουγκραζόμαστε την ανάσα της στα πλατειά χείλη του όρθρου και στα καλντερίμια της αντοχής, το «φωνάξτε ειρήνη» χύνεται σαν βάλσαμο στις πληγές των ερειπωμένων ψυχών από μια διψασμένη συνείδηση.
ΦΩΝΑΞΤΕ ΕΙΡΗΝΗ
(σελίδα 18)
Υψώστε τα χέρια
λευκά περιστέρια
πολέμου καμίνι
φωνάξτε ΕΙΡΗΝΗ.
Ριπή αυτομάτου
της πόρτας θανάτου
ο κώδωνας κρούει
κανείς δεν ακούει;
Τα χρόνια περάσαν
οι νέοι γεράσαν
βουβή η ελπίδα
κομμένη σελίδα.
Αθώων το αίμα
ποτάμι που τρέχει
απόφαση φαύλων
ο νους δεν αντέχει.
Προγόνων κατάρα
θυμάτων αντάρα
φωνάξτε ΕΙΡΗΝΗ
και κάτι θα μείνει.
Ταξίδι, μπορεί να σημαίνει για την ποιήτρια, απόδραση στην φαντασία, αλλά, και καταφυγή στην μνήμη. Τα πάντα θέλει να είναι φως, χρώμα, αθωότητα, γλυκύτητα και ανεπεξέργαστη χάρη.
Τα όνειρα και οι φαντασιώσεις της στο ποίημα «Ο νούς κυρίαρχος του ονείρου», βρίσκουν την καλύτερη ερμηνευτική τους.
Τα «τοπία της ψυχής» αποκαλύπτουν τις κρυμμένες όψεις τους.
Το σκοτάδι δεν είναι πλέον ο διάδοχος της ημέρας, αλλά μια «ζωντανή» οντότητα που γεννά το θαύμα, φωτεινό ή σκοτεινό, κατοικεί σε ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, επαναπροσδιορίζοντας με την παρουσία της, τις διαστάσεις της φύσης.
Αποκαλύπτει ότι στο εσωτερικό της άδυτο, συγκατοικεί ακόμη και με μάτια κλειστά, μια ρόδινη ανατολή, που η αυγή θα σκορπίσει ροδοπέταλα στους κόρφους της έκστασης, στον ήλιο του μεσονυχτιού.
Αποκαλύπτει πως πάλλεται και δονείται η ανάσα της, απ’ τ’ ανήλιαγα έγκατα όπου βρίσκεται η «σκοτεινή ρίζα της κραυγής», όπως είναι και μέρος του τίτλου του βιβλίου της.
Σε αυτό το ποίημα θα δούμε πως μορφικά γεφυρώνει την νεώτερη ποίηση με την ζωντανή παράδοση.
Ο ΝΟΥΣ …
ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
(σελίδα 42)
Τσιμέντο, καπνός, καυσαέρια
και οι σκέψεις διαβατάρικα πουλιά
μα εγώ τις θέλω άσπρα περιστέρια
να νανουρίζουν κάθε που βραδιάζει.
Μικρό ολόλευκο σπιτάκι
κοντά στ’ ακροθαλάσσι
γλάροι λευκοί, αλμυρό νερό
και γοργοτάξιδα πλεούμενα.
Στου δειλινού το αντιφέγγισμα
οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου,
μικρά κρυσταλλάκια σπασμένου καθρέφτη
πάνω στην γλυκιά ανατριχίλα της θάλασσας …
Και στο μισοπέλαγο, βαθύ μπλε.
Η νύχτα απλώνει τα μαύρα πέπλα της …
Ο νους κυρίαρχος των μακρινών
ταξιδιών του ονείρου.
Καλπάζει σαν πρίγκιπας παραμυθιού.
Σε άσπρο άτι
με την άκρη του μυαλού.
Αγγίζει το όνειρο
και με τα μάτια κλειστά το ζει.
Όταν το όραμα αποτραβιέται κακοποιημένο από συμβιβασμούς, η ίδια νοιώθει την ανάγκη να κάνει την διαμαρτυρία της και με οργή την καθαρή σκέψη της λογχίζει τα δρώμενα της ορθολογιστικής ευδαιμονίας.
Η παγκοσμιοποίηση και η έκπτωση των ηθικών αξιών, είναι το υλικό που προσφέρεται για μια «κραυγή» στο σκοτάδι, γιατί βρίσκεται μέσα στον πυρήνα των γεγονότων και της αβεβαιότητας.
Αφήνει τον ενεργητικό απόηχο της φωνής της να τρυπώσει στις ψυχές της γενιάς της και να την συνταράξει.
Η πατρίδα της γιγαντώνεται μέσα της, το ξεχείλισμα της ΑΓΑΠΗΣ της κατορθώνει να το περάσει μέσα από μία μεγάλη Λειτουργία που συντελείται στο είναι της και στο γράψιμό της.
Είναι το γαλάζιο όνειρο της Ελληνικής ομορφιάς.
«Πατρίδα μου δεν θέλω όλη τη γη
θέλω την γαλανόλευκη σημαία να κυματίζει …»
Αυτό το Ελληνικό φως είναι το Αγίασμά της, που το κρατάει άφθαρτο, ασύλληπτο, αιώνιο και λαμπαδιάζει μέσα της.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ
(σελίδα 14)
Πατρίδα μου δεν θέλω όλη τη γη
μα το μικρό κομμάτι της
που λέγεται Ελλάδα,
με τις ραχούλες της
τα ακρογιάλια τα βουνά
και τα ασπρονήσια, όμορφα,
λουσμένα στη λιακάδα.
Πατρίδα μου δεν θέλω όλη τη γη,
θέλω τη μπλε μικρή
κουκίδα μες το χάρτη,
όπου πολύ αγάπησαν
και ξένοι και ρωμιοί
και που η ιστορία της
κάνει τον νου αντάρτη.
Πατρίδα μου δεν θέλω όλη τη γη
μέσα σε σύνορα στενά
τη θέλω αγαπημένα
αυτή που ύμνησαν
ο Σολωμός κι ο Παλαμάς
και των προγόνων κόκαλα
είναι βαθιά θαμμένα.
Πατρίδα μου δεν θέλω όλη τη γη
θέλω τη γαλανόλευκη
σημαία να κυματίζει
περήφανη ελεύθερη
στ’ ανέμου την πνοή
και στους ξενιτεμένους μας
ΕΛΛΑΔΑ να θυμίζει.
Το τοπίο ανασαίνει δύσκολα, οι πολυκατοικίες λες και είναι φράχτες και πάσσαλοι στην καρδιά της.
Εκεί για πολλούς δύουν οι αισθήσεις.
Η Ντόρα Κουλουμπή βρίσκει την γλώσσα του πυρετού, του μπλε πρωινού, του πιο γλυκού φιλιού.
Αυτό το γκρίζο την ενοχλεί, είναι πιο σκληρό κι απ’ το μαύρο.
Η σύγχρονη πόλη έχει αποκτήσει τον δικό της χάρτη και την δική της κόλαση, για την ποιήτρια λάμπει στην μνήμη της με άλλους χρωματισμούς.
Η ακοίμητη νοσταλγία, της έχει προσκολληθεί στα μάτια επίμονα.
Ξαναζεί αυτές τις στιγμές με τις άσβεστες μικρολεπτομέρειες με τις μεγάλες γοητευτικές γραμμές.
Η ψυχή της δεν μπορεί να παραδοθεί σ’ αυτή την καταθλιπτική ατμόσφαιρα των πολυκατοικιών, αναζητά το πατρικό της σπίτι μέσα από την ομορφιά του λόγου.
ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ
(σελίδα 16)
Το πατρικό το σπίτι μου νοστάλγησα να δω
με την ψηλή την όμορφη πράσινη ακακία
ξεκίνησα αργά – αργά και πήρα το στρατί
μα άντ’ αυτού αντίκρισα μια πολυκατοικία.
Ένα στενόμακρο κουτί φτιαγμένο από μπετόν
καγκελωτά μικρά στενά,, άχαρα μπαλκονάκια
που πίσω του σαν να’ τανε μέσα φυλακή
με κοίταζαν δυό όμορφα, δυό παιδικά ματάκια.
Πριν κάμποσα χρόνια σε αυτή την ίδια γειτονιά
έζησα εγώ σαν να’ μουνα ελεύθερο πουλάκι
μα συ μικρό μου τώρα ζεις χωρίς καν να νιώθεις
φυλακισμένο δυστυχώς, μες σε χρυσό κλουβάκι.
Εμένα τα παιχνίδια μου με χώμα και νερό
σκάβαμε με τους φίλου μου φτιάχναμε λακουβάκια
κυλιόμαστε και τρέχαμε σαν παίζαμε κρυφτό
στις γύρω αλάνες, στις αυλές, στα πίσω τα σοκάκια.
Εσένα τα παιχνίδια σου πολλά και ζηλευτά
μπορεί να είναι ακριβά μα δεν θα καταφέρουν
να σου γεμίσουν το κενό της μοναξιάς που ζεις
αυτής που εγώ δεν έζησα, μα όσα κι αν σου προσφέρουν.
Η μαγική λειτουργία της ποίησής της περνά από το πιο όμορφο όνειρο, με ένα μεθυσμένο χαλινάρι αναζητά τον δικό της Παράδεισο.
Αυτή η ομορφιά, που είναι μία οδός – η μόνη ίσως οδός – προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει.
Μέσα σ’ αυτό, προχωρεί να συναντήσει τη νέα ζωή και να την αγκαλιάσει, περιφέρεται σαν μοναχικός ήρωας, αναζητώντας να εκπληρώσει τους κρυφούς πόθους που την τυραννούν στερώντας την τον ύπνο.
Βαδίζει όπου ο νούς της την καλεί.
βαδίζει «προς την δόξα …» της ποίησης.
ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΟΞΑ …
(σελίδα 15)
Καβαλάρη του πιο όμορφου ονείρου
πιλαλώντας στη δόξα τραβάς
ατενίζεις το βάθος του απείρου
σε μια ρότα που εσύ κυβερνάς.
Μεθυσμένα τραβάς χαλινάρι
κουρνιαχτό πίσω, σκόνη, βοή
έναν ήλιο σωστό κεχριμπάρι
θέλεις να φτάσεις με μία πνοή.
Οι μεγάλες μορφές σε μαγεύουν
να αγγίξεις ζητάς την κορφή
διεξόδους οι σκέψεις γυρεύουν
και μια ελπίδα που μένει κρυφή.
Καβαλάρη του πιο όμορφου ονείρου
τράβα όπου ο νους σε καλεί
αν τ’ αξίζεις το νήμα θα κόψεις
στο ψηλότερο θ’ ανέβεις σκαλί.
Δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς παράδοση και η παράδοση δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς την ανανέωση, χωρίς την καινούργια δημιουργία, χωρίς την αέναη ανθοφορία του λόγου.
Άλλο ένα ποίημα που ανοίγει τον δρόμο για την είσοδο του ελεύθερου στίχου, ο οποίος όχι μόνο δεν ενοχλεί τη μουσικότητα της έκφρασης, αλλά και την ποικίλλει με έναν πολύ γόνιμο και αποτελεσματικό τρόπο.
Η Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη, με λυρικές ανταύγειες χρωμάτων και πάθους, άωρου νοσταλγικού τριανταφυλλένιου δειλινού, ή ουράνιου τόξου, μορφώνει και μορφοποιεί γλωσσικά τις εικόνες της, αγκαλιάζει τον έρωτα και τον κάνει τραγούδι.
Ο λόγος της στρωτός κι ο στίχος της, λαξεμένος σε βράχους ονείρου, φιλοσοφημένος και πανταχού παρόν.
Πίσω από την πλάτη του πρώτου σύννεφου, συνωμοτεί με λίγες αχτίδες.
Συλλαβές ολοκαίνουργιες φωσφορίζουν στα χείλη της, ριγούν και λάμπουν στην αγκαλιά της.
Οι λέξεις ξυπνούν απ’ την χώρα του ύπνου και αφήνονται σ’ ένα ανθοπλεγμένο ήλιο ονείρου, μιάς παραδείσιας πύλης.
ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ
(σελίδα 34)
Των ονείρων μου το πέπλο έπεφτε γκρίζο
και ήρθες εσύ, ουράνιο τόξο
σαν χλιμίντρισμα από ατίθασο άτι.
Η χαρά ξεπήδησε και κάλπασε
ζητώντας την ευτυχία.
Δεν θέλω όνειρα κλείνω τα μάτια
στο χτες μα και στο αύριο.
Το σήμερα, το τώρα
είναι η πηγή μου που αναβλύζει
και μέσα σ’ αυτήν σβήνω τη δίψα
της μοναξιάς μου,
των χαμένων στιγμών του παρελθόντος.
Στις κολασμένες ώρες
τραβάω μια χαρακιά.
Σαν την λάβα η ηδονή ξεχύνεται
απ’ το καυτό κορμί μου
και σβήνει πάνω στο ασπρογάλαζο
αφρισμένο κύμα του έρωτά σου.
Πόσα πέπλα πρέπει να φορέσω
για να ξεγυμνωθώ αργά – αργά
κάνοντας μυσταγωγία στον έρωτα
την στιγμή αιωνιότητας
και το τέλος,
κλειδί μιας παραδείσιας πύλης.
Ο γεμάτος μουσικό αίσθημα στοχασμός της, αδελφωμένος με την φαντασία της, παρακολουθεί τις απόμακρες πολύπλοκες γραμμές μέσα στην ψυχή, και σιγά – σιγά ξετυλίγεται σε τραγούδι, και το τραγούδι παίρνει την έκταση ενός γενικότερου ποιήματος.
Η Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον γρήγορο ρυθμό του αίματος, και χωρίς την καυτή εξομολόγηση μπροστά στο λευκό χαρτί … «στις λευκές της σελίδες», θα ξετυλιχτούν οι μνήμες και θα αλιεύσει γεγονότα απ’ αυτήν την στέρνα, απ’ όπου θα γλιστρά από την «θλίψη στη λαγνεία», και από εκεί στο χώρο που ονομάζεται «σπλάχνα της σιωπής», όταν θα λέει το αντίο.
ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΜΟΥ ΣΕΛΙΔΕΣ
(σελίδα 13)
Τις λευκές που μου απόμειναν σελίδες,
ποιος ξέρει άραγε με τι θα της γεμίσω
αν θα γραφτούν με πόνο, δάκρυ ή χαρά
ή με ότι λαχταρώ εγώ να ζήσω.
Οι λευκές που μου απόμειναν σελίδες
αν είν’ πολλές ή είναι λίγες δεν το ξέρω
κι αν όνειρά μου που βγουν αληθινά
μέσα σ’ αυτές να γράψω καταφέρω.
Οι λευκές που μου απόμειναν σελίδες
θα συμπληρώσουν της ζωής μου το βιβλίο
θα μπει σε ράφι σκονισμένο, έτσι απλά
όταν θα γράψω τέλος και αντίο.
Στην ποίησή της, η υλική ύπαρξη του ανθρώπου είναι η φυλακή της ψυχής, το σώμα δεν είναι παρά ρούχο που χρησιμοποιεί το πνεύμα στο αέναο ταξίδι του.
Ένα ταξίδι όμως ενός παρόντος χωρίς μέλλον, χωρίς όραμα, ενός παρόντος εγκλωβισμένου στην κενότητα και την φρίκη των ναρκωτικών, είναι ταξίδι σ’ έναν  λαβύρινθο στον οποίον περιπλανώνται οι μοιραίες υπάρξεις, που λες και «κατακάθεται μολυσμένο νερό στη ρίζα του μέλλοντος».
Αυτό, την καθηλώνει και στο ζωτικό κομμάτι του ψυχισμού της, μαζεύει ό,ση αγάπη της έχει απομείνει, για να την μεταδώσει σαν παυσίπονη σταγόνα σ’ αυτόν τον ωκεανό λύπης.
Απολαύστε αυτό το ταξίδι.
Ταξίδι για το ηλιοστάσιο των αγγέλων και της ποίησης.
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
(σελίδα 41)
Χάνεσαι μες το άπειρο
μέσα στους γαλαξίες
και στους πλανήτες ψάχνοντας
για όμορφες αξίες.
Τι μελωδίες θεϊκές
σ’ αγγίζουν σε χαϊδεύουν
χτυπούν ουράνια κύμβαλα
κι αγγέλοι συνοδεύουν.
Το μακρινό ταξίδι σου …
μέσα στο βάθος του απείρου
μικρές φλογίτσες τρέμουν
και σε καλούν, πλησίασε,
μα όλο και μακραίνουν
και το ταξίδι γίνεται
ατέλειωτο στο χάος …
Τα δύο φτερά σου κέρινα
αρχίζουνε να λιώνουν
δύναμη και προσπάθεια
νιώθεις ότι τελειώνουν.
Πάλεψε όμως δυνατά
βγές απ’ την ουτοπία …
τότε θα νιώσεις τι γλυκιά
γεύση που έχει η νίκη
και θα φωνάξεις δυνατά
Ναι, Τώρα μου ανήκει,
Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ και μ’ αυτόν
θέλω εγώ να ζήσω.
Θέλει απόψε … μια φωτιά να την καίει με όλη την δριμύτητά της, και φλόγες ανυπότακτες να τροφοδοτούνται μόνο από προσωπικές «δεξαμενές σκέψης» και από «δεξαμενές αισθημάτων».
Φλέγεται για δημιουργία.
Αισθάνεται την ανάγκη να ανυψώσει έως τον έβδομο ουρανό της αποθέωσης, το πρόσωπο του πόθου της και να του εξαλείψει κάθε δυσαρμονική γραμμή.
Έτσι κι αλλιώς η ποίηση δεν είναι η λογική. Είναι η καρδιά. Είναι ειλικρίνεια της ψυχής, είναι συγκίνηση, και η ποιήτρια οφείλει να είναι ο εαυτός της και να μην υπακούει παρά μόνο σε ό,τι της υπαγορεύει η καρδιά και το μυαλό της.
ΘΕΛΩ ΑΠΟΨΕ …
(σελίδα 31)
Θέλω απόψε να μιλήσω
και ν’ ανοίξω την καρδιά μου
να ξεφύγω από τη θλίψη
τη σκληρή τη μοναξιά μου.
Με μια άσπρη κιμωλία
ζωγραφίζω την μορφή σου
ζωντανεύω την ματιά σου
νιώθω την αναπνοή σου.
Με το αίμα μου σου βάζω
χρώμα κόκκινο στα χείλη
τ’ άρωμά σου με τυλίγει
καθώς έρχεται το δείλι.
Στα φτερά της φαντασίας
αγκαλιά μαζί πετάμε
μια σταγόνα ευτυχίας
αν ρουφήξουμε ζητάμε.
Το βιβλίο της ζωής μου
με τις γκρίζες της σελίδες
κλείνω πίσω, η αγάπη
μου’ δωσε χίλιες ελπίδες.
Και αν όραμα σε έχω
σήμερα μες το μυαλό μου
πάντα ζω με την ελπίδα
ν’ αναστήσεις τ’ όνειρό μου.
Κυρίες και κύριοι.
Όλα αυτά «τα δάκρυα, μ’ όλων των φλεβών της τους χτύπους», θέλησα να πάρω από την ποιήτριά μας και να ζήσω μαζί σας, αυτό το καθημερινό βάσανο της ψυχής της και την άσβηστη φλόγα του «καιόμενου αίματός» της.
Αυτό το ολοκαύτωμα, την μεγάλη υπόθεση της ζωής, που λέγεται ποίηση, αυτή την οδοιπορία, θέλησα «να μεταλάβουμε» σήμερα μαζί και να μεταγγίσουμε την αγάπη της ως ανθέμιο ιερό στην εκκλησία της καρδιάς μας.
Η Ντόρα Κουλουμπή – Μανατάκη …
Η ποιήτρια, ήλθε γιατί έπρεπε να’ ρθει.
Ψάχνει και θα ψάχνει για τ’ όνομά της, για τ’ όνομά μας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
٭ Η κριτική μελέτη του Θεόδωρου Ταβουλάρη με τίτλο «Παρτιτούρες με λέξεις για νότες … στη σκοτεινή ρίζα της κραυγής» παρουσιάστηκε στις εξής πόλεις :
Τον Δεκέμβριο του 2005 στο ξενοδοχείο COGO PALACE της Γλυφάδας και
Στις 12-5 του 2005 στην αίθουσα της Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών Γενναδίου 8 και Ακαδημίας στην Αθήνα, στο 9ο Συμπόσιο ποίησης και δοκιμίου.
%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf
Από αριστερά προς τα δεξιά : στο αναλόγιο ο ποιητής Θεόδωρος Ταβουλάρης, η ηθοποιός Ευθυμία Παπαδάκη, η λογοτέχνιδα Κατερίνα Ντούκα – Κοτοπούλου και η ποιήτρια Ντόρα Μανατάκη, οι οποίες απήγγειλαν τα ποιήματα.
%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf2
Μία γενική άποψη του κόσμου στο ξενοδοχείο COGO PALACE της Γλυφάδας.

Στον ποιητη Σπήλιο Παπαγιαννόπουλο

ένα μικρό μνημόσυνο στον αγαπημένο φίλο που χάσαμε πολύ νωρίς......
 
Νοέμβριος!!!! 2008 έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων ο Σπήλιος Παπαγιαννόπουλος.( spil) Ποιητής, λογοτέχνης, και πάνω από όλα ένας ξεχωριστός άνθρωπος.
Είχα την χαρά και την καλή τύχη να τον γνωρίσω πριν δέκα χρόνια στον Αττικό Πνευματικό Όμιλο Γλυφάδας που ήταν μέλος. ‘Οπως όλοι οι στιχοφίλοι μέσα εδώ , έτσι κι εγώ, αγάπησα την ποίηση του, τον ξεχωριστό λόγο του, την υπέροχη γραφή του, την ήρεμη και ευγενική συμπεριφορά του.
Είχε την στόφα του ανθρώπου που ξεχώριζε με την σιωπή του. Δεν σε έβρισκε, τον έβρισκες, τον ανακάλυπτες μέσα από τα ποιήματά του. Διαβάζοντας τον, έψαχνες να βρεις τον δημιουργό, αυτόν που είχε μιλήσει στην ψυχή σου με την πένα του, με τους σμιλεμένους και ευρηματικούς στίχους του με τον λυρισμό και την ειλικρίνεια των αισθημάτων του.
Ο Σαράντος Καργάκος αναφερόμενος στην ποίηση του Σπήλιου Παπαγιαννόπουλου γράφει
…τα ποιήματα του στάζουν θαλασσινό και καραβίσιο καημό…
…ο στίχος του παίρνει μορφή θαλασσοχαλασιάς…
…εντάσσει σε παλιούς ασκούς νέον οίνον δηλαδή νέες ευαισθησίες και νέες ορολογίες…
Αγαπημένε φίλε Σπήλιο έφυγες πολύ νωρίς, μας λείπεις, όμως… σ ευχαριστούμε γιατί άφησες πίσω σ’ εμάς ανεκτίμητο θησαυρό, τα ποιήματά σου!!!
Ζεις στις καρδιές μας και θα σε θυμόμαστε πάντα….

Δυο ποιήματα του Σπ. Παπαγιαννόπουλου
ΣΕ ΜΑΣ
Την πέτρα κουβαλώντας του καμάτου
Δεσμώτες του τροχού και του κενού
Βλογάτε τις βουλές του αντάρτη νου
Στο έλεος της φλόγας και του αιμάτου

Του αρχέγονου ψαριού, τα κυήματά του,
Απόγονοι και γόνοι ερημιάς
Σκιά ιδεατή ανασεμιάς.
Η κόλαση κι η Εδέμ είναι εδώ κάτου. (από το βιβλίο του «τίποτα άλλο)


ΩΡΕΣ ΜΟΥ ...
Ώρες μου ατέλειωτες , κενές , συντρόφισσές μου ,
το χρόνο φθείρουμε στην ίδια τη γωνιά ,
στην ίδια τρύπα , πού συχνάζει η λησμονιά
κι οι θυγατέρες της ερ'μιάς , οι ρήγισσές μου .

Πίνουμε αμίλητοι τού χρόνου το κρασί
και λέμε λόγια , πού αγαπάν να λεν τα μάτια .
Της νύχτας λόγια .. Της αυγής τα σκαλοπάτια
σε πόρτα βγάζουν σφαλιστή απ τη θύμηση .

Χρόνο , το χρόνο κι ο καιρός μας τελειώνει .
Μια νυκτωδία μας ξαποστέλνει στο γκρενά .
Ετούτη η τρώγλη είναι η ντροπή τού πουθενά
κι όσο ανταμώνουμε αισθανόμαστε πιό μόνοι .

Μια πέρλα η θλίψη , σ άλλου κόσμου το υφαντό ,
πού μες στη μέθη μας ριχτό έχουμε φορέσει .
Αυτό το στέκι δεν μας πάει , δεν μας αρέσει ,
μας κρύβει κάποιο ηλιοβασίλεμα μουντό .

Καλοκυράδες , άγιες ώρες μου στερνές ,
συντρόφισσές μου στη σιωπή καί στο μεθύσι ,
ταγκό χορεύει το μηδέν με το αχανές
καί μεις ξωκείλαμε στης ύπαρξης τη φύση

Αποτέλεσμα εικόνας για Σπήλιος παπαγιαννοπουλος

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΛΥΑΝΝΑΣ

Παιδική Βιβλιοθήκη Α΄ : «Πολυάννα, το παιχνίδι της χαράς» Ελένη Χοντολίδου /  Ο Αναγνώστης      Πρωτοδιάβασα την  "Πολυάνν...