Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΞΑΧΝΑ ΚΑΤΙ ΧΡΟΝΙΑ του Ιωάννη Καρασούτσα Ποιητή (στην καθαρεύουσα) και μεταφραστή που έζησε στις χρονολογίες 1824 – 1873.

Ο Θεός τον θάνατον λυτρωτήν των πόνων
επεπψεν εις άρρωστον άνδρα γεωπόνον.
Να τώ δώσει άνεσιν των δεινών και κόπων
καί εις αναπαύσεως να τον φέρει τόπον.
Έφθασεν ο θάνατος επί της καλύβης
τού φτωχού και κάθισεν ως η όρνις ήβις.
Στεναγμοί ηκούοντο, οιμωγαί και θρήνοι,
όλη κατεσίετο η στέγη η καλαμίνη.
Πέντε-έξι ανήλικα κι από μητέρα ορφανά
έκλαιον τον θνήσκοντα πατέρα γοερά.
Φεύγεις πάτερ έκραζον κύκλωθεν της κλίνης
καί ημάς τα έρημα άχ! πού μάς αφήνεις;
Ήκουσεν ο θάνατος και τα ελυπήθη
οικτιρμόν ησθάνθησαν τ’ άπονά του στήθη.
Απρακτος επέστρεψεν εις τον Κύριόν του
καί εν αυτώ φοβούμενος τον φρικτόν θυμόν του
άφωνος εις τ’ ουρανού ίστατο τάς θύρας.
Διατί ω θάνατε με κενάς τάς χείρας;
Δία τα παντέρημα τις θα προνοήσει
όταν και ο μόνος των βοηθός τ’ αφήσει;
Τρέξε, είπε ο Αναρχος, τρέξε ν’ αποσπάσεις
λίθον από τ’ άμετρα βάθη της θαλάσσης.
Με φόβο και υπακοή, με πίστη χαλυβδίνη
ως βολίς ο θάνατος πίπτει μολυβδίνη.
Και εις τα ουράνια μετά τάχους ίσου
φέρει τον ζητούμενον λίθον της αβύσσου.
Θραύσε τόν! Τεμάχια δύο λαμβάνει,
τά συντρίβει κι ένδον των σκώληξ ζών εφάνη.
Τις εις τα ανήλια βάθη αποκρίσου
συντηρεί τον σκώληκα τούτον της αβύσσου;
Τις εμού ω βέβηλε κάλλιον γνωρίζει
ή ζωήν ή θάνατον πότε να χαρίζει;
Ήστραψε και βρόντησε, τον κατακωφαίνει
καί βωβός ο θάνατος από τότε μένει!
Μάταια τα ώτα του ο κλαυθμός μάς κρούει,
δέν ακούει δέησιν, θρήνους δεν ακούει!

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

DIMITRIS MANATAKIS BOSTON

Δημήτρης Β. Μανατάκης, MSc, PhD

Δημήτρης Β. Μανατάκης, MSc, PhD

Biomedical Data Scientist στην Emulate, Inc.
Βοστώνη, Μασαχουσέτη
Ερευνα
Ρεύμα
  1. Emulate, Inc.
Προηγούμενος
  1. Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ Ιατρική Σχολή ,
  2. Πανεπιστήμιο Αθηνών,
  3. Ελληνικός Στρατός
  4. Ο Δημήτρης είναι βιοϊατρικός επιστήμονας δεδομένων στο Emulate inc, Βοστώνη, ΜΑ, ΗΠΑ. Πριν από αυτό, ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, Ιατρική Σχολή, Τμήμα Υπολογιστικής και Συστηματικής Βιολογίας. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος Πτυχίο Πληροφορικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Τμήμα Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών υπό την επίβλεψη του καθηγητή Κ. Ηλίας Σ. Μανωλάκος. Ο Δημήτρης έχει αποκτήσει με την υψηλότερη διάκριση το βαθμό M.Sc. στην Επεξεργασία Σημάτων για Επικοινωνίες και Πολυμέσα από το ίδιο Τμήμα (2007). Το 2004 του απονεμήθηκε βραβείο από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, μετά την κατάταξη του 2ου σε 85 μαθητές στην τάξη του. Το διδακτορικό του η ερευνητική πρόταση έχει κερδίσει μετά από Εθνική και Διεθνή αξιολόγηση, την υποτροφία "Hrakleitus II" που συγχρηματοδοτείται από εθνικές (Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας) και κοινοτικά κονδύλια. Ο Δημήτρης έχει συμμετάσχει ως ερευνητής σε πολλά ερευνητικά έργα που χρηματοδοτούνται από την NIH και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το ενδιαφέρον του είναι στην Μηχανική Μάθηση, Αιτιώδη Μοντελοποίηση, Εξόρυξη Δεδομένων, Σύντηξη Δεδομένων, Μεγάλη Ανάλυση Δεδομένων, Επεξεργασία Σήματος, Μαθηματική Μοντελοποίηση, Προγνωστική Μοντελοποίηση, Μοντελοποίηση Δυναμικών Συστημάτων, Βελτιστοποίηση, Θεωρία Εκτιμήσεων και εφαρμογές τους στην Υπολογιστική & Συστήματα Βιολογίας και Διαχείριση Περιβαλλοντικών Κινδύνων.

    Ειδικότητες: 
    Προγραμματισμός δεξιότητες: Matlab, Octave, R, Java, C, C ++, Python, VHDL, Συνέλευση 
    Διαχείρισης Δεδομένων: Microsoft SQL Server, MySQL 
    Λειτουργικά Συστήματα: MacOS, Windows, Linux 
    Microsoft Office: Word, Excel, Powerpoint

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΠΟΙΗΜΑ )

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

Κι εφέτος γι άλλη μια φορά Χριστούγεννα γιορτάστε 
Μα αν στον πλανήτη μια ματιά ρίξετε, θα τρομάξτε 

Μπροστά λαμπιόνια, έλατα, πολύχρωμες γιρλάντες 
Καλούδια, δώρα, μουσική που παίζουνε οι μπάντες. 

Πίσω, η πείνα, ο πόλεμος, κορμιά σκελετωμένα, 
Μικρά παιδιά ξυπόλητα, χεράκια παγωμένα 

στρατιώτες που δεν πρόλαβαν ίσως να ονειρευτούνε 
Και τις χαρές της νιότης τους ποτέ δεν θα γευτούνε. 

Μα … έτσι είναι η ζωή ρυάκι που κυλάει 
Και το ρολόι της ποτέ -ποτέ δεν σταματάει… 

Γι αυτό λοιπόν 
όλοι οι « πιστοί», «οι χριστιανοί»……. 

Τραπέζια θα στολίσουνε με κέφι και μεράκι 
Πόσοι όμως μες την εκκλησιά θ’ ανάψουνε κεράκι; 

Θα γονατίσουν ταπεινά μπροστά σε μια φάτνη 
Και θα κυλήσει στων ματιών την άκρη ένα δάκρυ; 

Ευχές γλυκά χαμόγελα στα χείλη θ’ ανεβαίνουν 
Ευχές που μάλλον σπάνια... απ΄ όσες δίνουν, βγαίνουν 

Υγεία, ειρήνη, και χαρά οι πιο συνηθισμένες 
Ευχές που αναμφίβολα μ’ αγάπη είναι δοσμένες. 



Μανατάκη 

ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ
ΕΝΑ ΤΣΑΜΠΙ ΟΛΟΓΛΥΚΟ ΣΤΑΦΥΛΙ!!!






Merry Christmas

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΕΡΑΝΗΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

Μέσα στο ιστορικό κτίριο της καπνοβιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗ Για πρώτη φορά εικόνες απ' το εσωτερικό του. Ένα δυνατό φωτορεπορτάζ του Βασίλη Μακρή, λίγο πριν στεγάσουν τα Δικαστήρια Πειραιά 21.10.2013 | 10:07
       Το ιστορικό κτίριο του εργοστασίου ΚΕΡΑΝΗΣ στην οδό Αθηνών 39, στον Πειραιά (το οποίο θα στεγάσει σύντομα τα Δικαστήρια Πειραιά), στέγαζε από το 1933 τις εγκαταστάσεις της καπνοβιομηχανίας του Γεώργιου Α. Κεράνη, μέχρι τις 31 Ιουλίου του 2007, όπου έκλεισε οριστικά.  
          Η ιστορία ξεκινά το 1926 όπου ο Γεώργιος Α. Κεράνης, σε ηλικία 23 ετών, ιδρύει τη δική του εταιρεία η οποία έχει καταχωρηθεί στη μνήμη των παλαιότερων γενεών, με τα λαϊκά τσιγάρα «Έθνος εξαιρετικά» αλλά και με το πρώτο ελληνικό blend τσιγάρο που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα, το «Παλλάς». Αριστοκρατικό τσιγάρο, αφού πάντα ήταν ακριβότερο από τα άλλα.                        
           Με άρωμα μιας άλλης εποχής, τα χαρμάνια της καπνοβιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗΣ θα εκτοξεύσουν τις πωλήσεις στα ύψη, κατακτώντας σημαντικές παγκόσμιες διακρίσεις. Στην περίοδο της μεγάλης ακμής, το εργοστάσιο απασχολούσε 2.500 εργάτες.
         Το 1939 εισέρχεται δυναμικά στο Χρηματιστήριο, όπου και παρέμεινε για παραπάνω από 60 χρόνια.   Ο Γεώργιος Α. Κεράνης έφυγε από τη ζωή νωρίς, το 1948 σε ηλικία 45 ετών, έχοντας δημιουργήσει πολύ μεγάλο κοινωνικό έργο, προσφέροντας υλικά και ηθικά στην ανάπτυξη και την πρόοδο αυτού του τόπου. Το μερίδιό του, στην επιχείρηση, πέρασε στα χέρια της γυναίκας του, της Ευγενίας Κεράνη, η οποία λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον συνιδρυτή της βιομηχανίας, Σοφοκλή Φλέγγα και απόκτησε μαζί του μία κόρη, την Μαρίνα.
   Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Γ.Α. ΚΕΡΑΝΗΣ Α.Ε. επεκτείνει τους εργοστασιακούς της χώρους κατά 28.736 τ.μ. με δυνατότητα παραγωγής 3,5 εκατομμύρια τσιγάρα ανά βάρδια και γίνεται η πρώτη σε μέγεθος εταιρεία του κλάδου και μαζί με τη δεύτερη (την Παπαστράτος, που ανήκει σήμερα στη Ρhilip Μorris) κατείχαν το 69,6% της συνολικής κατανάλωσης.                                
   Το 1974 η αγορά αλλάζει.   Η καπνοβιομηχανία αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί και στα διεθνή σήματα υπογράφοντας συμβόλαιο για την παραγωγή του «KENT» στην Ελλάδα και στη συνέχεια του «PALL MALL». Η εποχή που το «Εθνος» ήταν το must λαϊκό τσιγάρο είχε παρέλθει.
   Το 1998 η εταιρεία «Κεράνης Συμμετοχών Α.Ε.Β.Ε.» πωλήθηκε. Η Μαρίνα Φλέγγα και ο σύζυγός της Μανόλης Κυπριανίδης αποχώρησαν, αφήνοντας τον έλεγχο σε μία χρηματιστηριακή εταιρεία η οποία με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου θα κλείσει παρασύροντας μαζί της, στο κενό και την καπνοβιομηχανία του Γεωργίου Α. Κεράνη.   Από το 2005 μέχρι και το 2007, που ήρθε και το οριστικό τέλος, δεν είχε πληρωθεί κανένας από τους εργαζόμενους. Σήμερα, οι τελευταίοι 145 απλήρωτοι εργάτες περιμένουν την εκποίηση του ιστορικού ακινήτου, στον Πειραιά, για να πληρωθούν.         Πηγή: www.lifo.gr

                      Πηγή: www.lifo.grΑποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΕΡΑΝΗ

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

ΓΟΛΓΟΘΑΣ (ΜΑΡΤΙΟΣ 2018)

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΕΝΑ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ....
Ο ΦΟΒΟΣ , Η ΑΓΩΝΙΑ, Ο ΠΟΝΟΣ, Η ΕΛΠΙΔΑ, ΣΤΗΝΟΥΝ ΧΟΡΟ ....

ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΑΙΜΑ
ΛΕΣ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ
ΟΜΩΣ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΑΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ....

ΠΆΙΡΝΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ...
ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΖΗΤΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑ
ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΟΥ....

Έβρεξα τα χείλη μου στης πίκρας το ποτήρι
Και ένιωσα απ τα μάτια μου το δάκρυ να κυλά
Έκανα απολογισμό, τί έδωσα, τί πήρα,
Όταν σαν βόλια γύρισαν το γέλιο κι χαρά
Άνοιξαν τρύπες στο κορμί αφήνοντας σημάδια
Κι έκαναν αξημέρωτα της άνοιξης τα βράδια
Θελήσανε τα χείλη μου ένα ΓΙΑΤΙ Ν αρθρώσουν
Όμως δεν τόλμησαν ποτέ να το ολοκληρώσουν
Ικέτες τα δυο χέρια μου και κλείνοντας το γόνυ
Είπα, κουράγιο,δύναμη δεν είσαι εσύ η μόνη..... 17/3/2018


Της ψυχής μου ο καθρέφτης ράγισε.
Το ολάνθιστο δεντράκι λυγισε
δυνατός ο βοριάς που το χτύπησε, σπασμένο κλαράκι,κάνει προσπάθεια να κρατηθεί...
Άπλωσε το χέρι σου Θεέ μου, άγγιξέ το στήριξέ το, είναι μικρό και αδύναμο...
Εσύ η ελπίδα, εσύ το φως της ζωής....
Πληγή ανοιχτεί στα σωθικά μου...
Αμαρτωλή εγώ, κάθε δάκρυ μου ας γίνει βάλσαμο για κείνο...
Αντίλιτρο  η ζωή μου. Γονατίζω. Προσεύχομαι. Παρακαλώ. ....


Θέλω ν' ανθίσεις σαν δεντρί, σαν πλάτανος ν απλώσεις κλαδιά και ρίζες,
ν' αντρωθεις, ζωή σε μας να δώσεις..... Σ ΑΓΑΠΩ!!!!

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΩ ΚΑΘΗΓΗΤΗ !!!


Της Μαριας Κατσουνακη

Στον δάσκαλό μας με αγάπη

ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ 
Τον γνώριζαν λίγοι άνθρωποι. Ηταν εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους μαθητές του, πολλοί και διαφορετικοί όπως αρμόζει σε έναν καθηγητή γυμνασίου παλαιάς κοπής. Δίδαξε σε αρρένων και θηλέων, στην επαρχία και στην πρωτεύουσα. Η θητεία του «ανώνυμη», αφορούσε μόνο μια μικρή κοινότητα, από τις πολλές που απαρτίζουν τη ζωή της ελληνικής μέσης εκπαίδευσης. Με τα καλά και τα κακά της, τις γενναιοδωρίες και τις μιζέριες της, τις δημοσιοϋπαλληλικές καθηλώσεις και τις εμπνευσμένες στιγμές της.
Εκείνο που τον διέκρινε από άλλους συναδέλφους του, σε δύσκολους καιρούς, (ήταν ήδη ενενήντα χρόνων όταν εγκατέλειψε τα εγκόσμια, το περασμένο Σάββατο), ήταν η τόλμη του και η επιθυμία του να ανοίγει δρόμους σε εποχές μεγάλης δυστοκίας, άγριας υποταγής στους τύπους και συρρίκνωσης του εκπαιδευτικού έργου στα στοιχειώδη (μόνο την επταετία να αναλογιστούμε).
Θεολόγος ως προς την ειδικότητα, δεν δίδαξε επί της ουσίας ποτέ Θρησκευτικά. Εμπαινε στην τάξη, όριζε την ύλη εξαρχής (με υπαινικτική σαφήνεια, δε, προσδιόριζε και τα θέματα στα διαγωνίσματα) και χρησιμοποιούσε την ώρα που του αναλογούσε για να κουβεντιάσει με τους μαθητές του, να αφουγκραστεί τις αγωνίες τους, να ανιχνεύσει προβλήματα, να φωτίσει το μέλλον τους. Το «μέλλον» και η διαδρομή μετά το γυμνάσιο - λύκειο, ήταν η βασική έγνοια του. Οταν ο «επαγγελματικός προσανατολισμός» ήταν έννοια άγνωστη, εκείνος αποκάλυπτε κλίσεις, αφιέρωνε χρόνο για να καλλιεργήσει συνειδήσεις, να ενισχύσει προθέσεις, να αναδείξει το φωτεινό και θετικό στον χαρακτήρα και των πιο «κακών» μαθητών.
Δεν ήταν ούτε η ποίηση το μεγάλο κέρδος (είχε σχεδόν πάντα μια ανθολογία μαζί του), ούτε οι παραμυθητικές παραβολές που χρησιμοποιούσε στις συναρπαστικές (γιατί ήταν μεστές και απλές) αφηγήσεις του. Ακέραιος άνθρωπος ο ίδιος και ιδιαίτερα γοητευτικός (έκανε θραύση στα γυμνάσια θηλέων!), επιβαλλόταν με την άνεση και αυτοκυριαρχία του. Αυτονομημένος από το σύστημα έκανε το «δικό του» μάθημα. Ηξερε τη διαφορά του σημαντικού από το ασήμαντο, της χρήσιμης πληροφορίας, που ριζώνει και ανθίζει και της άχρηστης, που κουράζει και εξανεμίζεται. Τα νοήματά του ήταν σαφή, δοκιμασμένα και σοφά επιλεγμένα.
Μετέδιδε και πολλαπλασίαζε, παρατηρούσε και διέκρινε, κατακτούσε και προχωρούσε. Και, πάνω απ' όλα, είχε όρεξη και κέφι. Δεν βαριόταν, δεν συρόταν από την τυπολατρία, έβρισκε πάντα τον τρόπο να συνδυάζει την (απολύτως αδιάφορη, κατά τη γνώμη του) διδακτέα ύλη, με θέματα ζωντανά και σπαρταριστά. Περνούσε από τον Σπινόζα στον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Χαλίλ Γκιμπράν (αγαπημένους του φιλόσοφους και -οι δύο τελευταίοι- ποιητές) με άνεση και χάρη. Χειριζόταν τον λόγο γοητευτικά και μεστά, καθόλου επιδεικτικά και με στόμφο.
Ανάμεσα στους «ανώνυμους» μαθητές του «ανώνυμου» δασκάλου, πολλοί επιτυχημένοι σήμερα επαγγελματίες, μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία, με παιδιά και εγγόνια. Κι όμως, χθες το μεσημέρι, στην κηδεία του, στο Α΄ Νεκροταφείο, όσοι το έμαθαν (η οικογένεια σεβάστηκε την επιθυμία του για λιτή, σε πολύ στενό κύκλο τελετή), τον ακολούθησαν με συγκίνηση. Ασπρομάλληδες μαθητές από τα πρώτα χρόνια της θητείας του στο Αστρος και κάποιες, μαθήτριες, από την τελευταία περίοδό του ως ενεργού καθηγητή, στο 4ο Γυμνάσιο Θηλέων, στο Παγκράτι. Ηρθαν, για να τιμήσουν εκείνον, στον οποίο, όπως έλεγαν, οφείλουν πολλά.
Ο Γαβριήλ Καράμπελας ήταν ένας από τους χιλιάδες καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Ηξερε πως στην ώρα του μαθήματος «κάθε στιγμή είναι πολύτιμη». Θεωρούσε ήττα τα αφηρημένα βλέμματα, αδιαφορούσε για την αντιγραφή. Σεβόταν κάθε προσπάθεια, ήταν αμείλικτος με τη σπατάλη χρόνου και ταλέντου. Πίστευε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργεί κίνητρα στους μαθητές, που τους δίνει τη δυνατότητα να αντλούν την πληροφορία μόνοι τους. Ανήκει στους ανθρώπους που δεν «αποχαιρετάς», γιατί κατοικούν μέσα σου, σταθερά και αμετάκλητα.
Έντυπη

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΣΚΕΨΕΙΣ

ΣΚΕΨΕΙΣ
όταν τον λυγμό αφήνεις ν ανέβει στα χείλη, βάζεις φραγμό στην ελπίδα.... Ο κόσμος μικραίνει, τα όνειρα παίρνουν το χρώμα της στάχτης και περιπλανιέται το βλέμμα σ ένα δάσος από γκρίζα κούτσουρα ορθωμένα σαν χέρια ικετών...
Μα πως γίνεται ένας υπέρλαμπρος ήλιος, ένας καθαρός ουρανός, μια γαλάζια θάλασσα, ένας πολύχρωμος ανοιξιάτικος κάμπος, μια μαγεμένη δύση να μην μπορούν να σου χαρίσουν ελπίδα;
'Άνθρωποι, μικρές τελείες στο σύμπαν διανύοντας μια απειροελάχιστη τροχιά στον χρόνο αφήνουν πίσω αποκαΐδια πάνω στης γης το χρυσάφι....
Αιώνες τώρα κυλάει η αγάπη σαν τρεχούμενο νερό στο ποτάμι της ψυχής σου άνθρωπε μα ποτέ δεν κατόρθωσες να το κρατήσεις μέσα στα δυό σου χέρια.....

ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ (σκέψεις)

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΕΒΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΦΑΤΣΟΥΛΕΣ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕΣ ΓΑΤΑΚΙΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ...
 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΝ ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΟΤΑΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙΑ😥 
ΣΠΡΕΥ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΆΚΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ😉
ΣΤΟ ΤΑΨΙ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΗΛΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΡΑΓΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΤΣΟΥΛΑ😋ΑΡΝΑΚΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΣΟΥΒΛΑ 😋
ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΥΝΉΓΙ ΜΕ ΣΑΛΤΣΟΥΛΑ ΚΟΥΝΕΛΑΚΙΑ ΚΛΠ ....
.ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ....ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ🙄
ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΛΥΑΝΝΑΣ

Παιδική Βιβλιοθήκη Α΄ : «Πολυάννα, το παιχνίδι της χαράς»

Ελένη Χοντολίδου / Ο Αναγνώστης 
    Πρωτοδιάβασα την "Πολυάννα" της Eleanor Porter πολύ μικρή, σε μετάφραση της Ειρήνης Λαχούρη, εκδόσεις Αιγαίου το 1960. 
   Η Πολυάννα ήταν βιβλίο της μεγαλύτερης κατά τέσσερα χρόνια αδελφής μου που στα παιδικά μου μάτια ήταν πολύ πιο όμορφη, πολύ πιο έξυπνη και πολύ πιο σπουδαία από μένα. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι την αγαπούσαν πιο πολύ οι γονείς μας ή έτσι νόμιζα. 
   Σ’ αυτή την αφόρητη… δυστυχία των παιδικών μου χρόνων η Πολυάννα ήταν η παρέα μου, το ίνδαλμά μου, η καλή μου φίλη, εκτός από τις παντελώς ανύπαρκτες και φανταστικές μου φίλες Σύρμα και Μηχανή με τις οποίες έστηνα διαλόγους σε καθημερινή βάση.
     Παρά το ότι ήμασταν ανέκαθεν μία άθεη οικογένεια, δεν με απώθησε το γεγονός ότι κατά βάση η ιδέα του βιβλίου (που σημειωτέον εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1913) είναι ενταγμένη σε ένα θεολογικό πλαίσιο μεταξύ πατέρα-πάστορα και της μικρής και ορφανής από μητέρα του κόρης του Πολυάννας. Μάλιστα, αυτή η στενή σχέση της Πολυάννας με τον πατέρα της νομίζω ήταν ένας από τους λόγους που αγάπησα το βιβλίο τόσο πολύ. Είπατε τίποτε περί οιδιποδείου ;
   Το «παιχνίδι της χαράς» με μάγεψε και νομίζω ότι καθόρισε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο δεν αγάπησα απλώς την Πολυάννα, ήμουνα η Πολυάννα, μηχανορραφούσα μαζί της, έχωνα τη μικρή μου μυτούλα στις ζωές των κατοίκων της μικρής πόλης… 
  Η Πολυάννα είναι με τον πατέρα της σε ιεραποστολή και περιμένει τα Χριστούγεννα πώς και πώς τα δέματα για να πάρει κανένα παιχνίδι. Αντί παιχνιδιού το δέμα περιέχει δεκανίκια. Στην απελπισία της Πολυάννας ο πάστορας τής δίνει την ιδέα κάθε φορά που της συμβαίνει κάτι άσχημο να σκέφτεται γιατί είναι χαρούμενη ακριβώς με αυτό που συμβαίνει. Εν προκειμένω: «Τι καλά που δεν χρειάζομαι τις πατερίτσες…!». Η καλή πλευρά των πραγμάτων πάντοτε… ή αλλιώς το «παιχνίδι της χαράς».
   Η Πολυάννα ορφανή από μητέρα, χάνει και τον πατέρα της και πέφτει στα χέρια της πλούσιας και γεροντοκόρης θείας Πόλυ που δεν ενέκρινε ποτέ τον γάμο από έρωτα της αδελφής της με τον φτωχό πάστορα. 
  Η θεία Πόλυ μένει στο Μπέλντιγκσβιλ στο Βερμόντ και ζει με πολύ αυστηρούς κανόνες, δεν αγαπάει τα παιδιά και αναλαμβάνει την Πολυάννα από αίσθηση καθήκοντος προς την αδελφή της και προσπαθεί επί ματαίω να τιθασεύσει τη χαρά και την αισιοδοξία της ανεψιάς της. 
   Η Πολυάννα αγαπιέται από τους κατοίκους της μικρής πόλης αμέσως και όλοι αρχίζουν να παίζουν το «παιχνίδι της χαράς» έως ότου η Πολυάννα τραυματίζεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και μένει παράλυτη μη μπορώντας να χαρεί για τίποτε. Τότε, είναι η σειρά της μικρής πόλης να ενθαρρύνει την Πολυάννα. Το βιβλίο τελειώνει με τη θεία Πόλυ να παντρεύεται τον αγαπημένο της και την Πολυάννα να περπατά.