Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΠΟΙΗΜΑ )

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

Κι εφέτος γι άλλη μια φορά Χριστούγεννα γιορτάστε 
Μα αν στον πλανήτη μια ματιά ρίξετε, θα τρομάξτε 

Μπροστά λαμπιόνια, έλατα, πολύχρωμες γιρλάντες 
Καλούδια, δώρα, μουσική που παίζουνε οι μπάντες. 

Πίσω, η πείνα, ο πόλεμος, κορμιά σκελετωμένα, 
Μικρά παιδιά ξυπόλητα, χεράκια παγωμένα 

στρατιώτες που δεν πρόλαβαν ίσως να ονειρευτούνε 
Και τις χαρές της νιότης τους ποτέ δεν θα γευτούνε. 

Μα … έτσι είναι η ζωή ρυάκι που κυλάει 
Και το ρολόι της ποτέ -ποτέ δεν σταματάει… 

Γι αυτό λοιπόν 
όλοι οι « πιστοί», «οι χριστιανοί»……. 

Τραπέζια θα στολίσουνε με κέφι και μεράκι 
Πόσοι όμως μες την εκκλησιά θ’ ανάψουνε κεράκι; 

Θα γονατίσουν ταπεινά μπροστά σε μια φάτνη 
Και θα κυλήσει στων ματιών την άκρη ένα δάκρυ; 

Ευχές γλυκά χαμόγελα στα χείλη θ’ ανεβαίνουν 
Ευχές που μάλλον σπάνια... απ΄ όσες δίνουν, βγαίνουν 

Υγεία, ειρήνη, και χαρά οι πιο συνηθισμένες 
Ευχές που αναμφίβολα μ’ αγάπη είναι δοσμένες. 



Μανατάκη 

ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ
ΕΝΑ ΤΣΑΜΠΙ ΟΛΟΓΛΥΚΟ ΣΤΑΦΥΛΙ!!!






Merry Christmas

ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΕΡΑΝΗΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

Μέσα στο ιστορικό κτίριο της καπνοβιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗ Για πρώτη φορά εικόνες απ' το εσωτερικό του. Ένα δυνατό φωτορεπορτάζ του Βασίλη Μακρή, λίγο πριν στεγάσουν τα Δικαστήρια Πειραιά 21.10.2013 | 10:07
       Το ιστορικό κτίριο του εργοστασίου ΚΕΡΑΝΗΣ στην οδό Αθηνών 39, στον Πειραιά (το οποίο θα στεγάσει σύντομα τα Δικαστήρια Πειραιά), στέγαζε από το 1933 τις εγκαταστάσεις της καπνοβιομηχανίας του Γεώργιου Α. Κεράνη, μέχρι τις 31 Ιουλίου του 2007, όπου έκλεισε οριστικά.  
          Η ιστορία ξεκινά το 1926 όπου ο Γεώργιος Α. Κεράνης, σε ηλικία 23 ετών, ιδρύει τη δική του εταιρεία η οποία έχει καταχωρηθεί στη μνήμη των παλαιότερων γενεών, με τα λαϊκά τσιγάρα «Έθνος εξαιρετικά» αλλά και με το πρώτο ελληνικό blend τσιγάρο που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα, το «Παλλάς». Αριστοκρατικό τσιγάρο, αφού πάντα ήταν ακριβότερο από τα άλλα.                        
           Με άρωμα μιας άλλης εποχής, τα χαρμάνια της καπνοβιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗΣ θα εκτοξεύσουν τις πωλήσεις στα ύψη, κατακτώντας σημαντικές παγκόσμιες διακρίσεις. Στην περίοδο της μεγάλης ακμής, το εργοστάσιο απασχολούσε 2.500 εργάτες.
         Το 1939 εισέρχεται δυναμικά στο Χρηματιστήριο, όπου και παρέμεινε για παραπάνω από 60 χρόνια.   Ο Γεώργιος Α. Κεράνης έφυγε από τη ζωή νωρίς, το 1948 σε ηλικία 45 ετών, έχοντας δημιουργήσει πολύ μεγάλο κοινωνικό έργο, προσφέροντας υλικά και ηθικά στην ανάπτυξη και την πρόοδο αυτού του τόπου. Το μερίδιό του, στην επιχείρηση, πέρασε στα χέρια της γυναίκας του, της Ευγενίας Κεράνη, η οποία λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον συνιδρυτή της βιομηχανίας, Σοφοκλή Φλέγγα και απόκτησε μαζί του μία κόρη, την Μαρίνα.
   Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Γ.Α. ΚΕΡΑΝΗΣ Α.Ε. επεκτείνει τους εργοστασιακούς της χώρους κατά 28.736 τ.μ. με δυνατότητα παραγωγής 3,5 εκατομμύρια τσιγάρα ανά βάρδια και γίνεται η πρώτη σε μέγεθος εταιρεία του κλάδου και μαζί με τη δεύτερη (την Παπαστράτος, που ανήκει σήμερα στη Ρhilip Μorris) κατείχαν το 69,6% της συνολικής κατανάλωσης.                                
   Το 1974 η αγορά αλλάζει.   Η καπνοβιομηχανία αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί και στα διεθνή σήματα υπογράφοντας συμβόλαιο για την παραγωγή του «KENT» στην Ελλάδα και στη συνέχεια του «PALL MALL». Η εποχή που το «Εθνος» ήταν το must λαϊκό τσιγάρο είχε παρέλθει.
   Το 1998 η εταιρεία «Κεράνης Συμμετοχών Α.Ε.Β.Ε.» πωλήθηκε. Η Μαρίνα Φλέγγα και ο σύζυγός της Μανόλης Κυπριανίδης αποχώρησαν, αφήνοντας τον έλεγχο σε μία χρηματιστηριακή εταιρεία η οποία με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου θα κλείσει παρασύροντας μαζί της, στο κενό και την καπνοβιομηχανία του Γεωργίου Α. Κεράνη.   Από το 2005 μέχρι και το 2007, που ήρθε και το οριστικό τέλος, δεν είχε πληρωθεί κανένας από τους εργαζόμενους. Σήμερα, οι τελευταίοι 145 απλήρωτοι εργάτες περιμένουν την εκποίηση του ιστορικού ακινήτου, στον Πειραιά, για να πληρωθούν.         Πηγή: www.lifo.gr

                      Πηγή: www.lifo.grΑποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΕΡΑΝΗ

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

ΓΟΛΓΟΘΑΣ (ΜΑΡΤΙΟΣ 2018)

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΕΝΑ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ....
Ο ΦΟΒΟΣ , Η ΑΓΩΝΙΑ, Ο ΠΟΝΟΣ, Η ΕΛΠΙΔΑ, ΣΤΗΝΟΥΝ ΧΟΡΟ ....

ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΑΙΜΑ
ΛΕΣ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ
ΟΜΩΣ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΑΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ....

ΠΆΙΡΝΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΣΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ...
ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΖΗΤΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑ
ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΟΥ....

Έβρεξα τα χείλη μου στης πίκρας το ποτήρι
Και ένιωσα απ τα μάτια μου το δάκρυ να κυλά
Έκανα απολογισμό, τί έδωσα, τί πήρα,
Όταν σαν βόλια γύρισαν το γέλιο κι χαρά
Άνοιξαν τρύπες στο κορμί αφήνοντας σημάδια
Κι έκαναν αξημέρωτα της άνοιξης τα βράδια
Θελήσανε τα χείλη μου ένα ΓΙΑΤΙ Ν αρθρώσουν
Όμως δεν τόλμησαν ποτέ να το ολοκληρώσουν
Ικέτες τα δυο χέρια μου και κλείνοντας το γόνυ
Είπα, κουράγιο,δύναμη δεν είσαι εσύ η μόνη..... 17/3/2018


Της ψυχής μου ο καθρέφτης ράγισε.
Το ολάνθιστο δεντράκι λυγισε
δυνατός ο βοριάς που το χτύπησε, σπασμένο κλαράκι,κάνει προσπάθεια να κρατηθεί...
Άπλωσε το χέρι σου Θεέ μου, άγγιξέ το στήριξέ το, είναι μικρό και αδύναμο...
Εσύ η ελπίδα, εσύ το φως της ζωής....
Πληγή ανοιχτεί στα σωθικά μου...
Αμαρτωλή εγώ, κάθε δάκρυ μου ας γίνει βάλσαμο για κείνο...
Αντίλιτρο  η ζωή μου. Γονατίζω. Προσεύχομαι. Παρακαλώ. ....


Θέλω ν' ανθίσεις σαν δεντρί, σαν πλάτανος ν απλώσεις κλαδιά και ρίζες,
ν' αντρωθεις, ζωή σε μας να δώσεις..... Σ ΑΓΑΠΩ!!!!

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΩ ΚΑΘΗΓΗΤΗ !!!


Της Μαριας Κατσουνακη

Στον δάσκαλό μας με αγάπη

ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ 
Τον γνώριζαν λίγοι άνθρωποι. Ηταν εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους μαθητές του, πολλοί και διαφορετικοί όπως αρμόζει σε έναν καθηγητή γυμνασίου παλαιάς κοπής. Δίδαξε σε αρρένων και θηλέων, στην επαρχία και στην πρωτεύουσα. Η θητεία του «ανώνυμη», αφορούσε μόνο μια μικρή κοινότητα, από τις πολλές που απαρτίζουν τη ζωή της ελληνικής μέσης εκπαίδευσης. Με τα καλά και τα κακά της, τις γενναιοδωρίες και τις μιζέριες της, τις δημοσιοϋπαλληλικές καθηλώσεις και τις εμπνευσμένες στιγμές της.
Εκείνο που τον διέκρινε από άλλους συναδέλφους του, σε δύσκολους καιρούς, (ήταν ήδη ενενήντα χρόνων όταν εγκατέλειψε τα εγκόσμια, το περασμένο Σάββατο), ήταν η τόλμη του και η επιθυμία του να ανοίγει δρόμους σε εποχές μεγάλης δυστοκίας, άγριας υποταγής στους τύπους και συρρίκνωσης του εκπαιδευτικού έργου στα στοιχειώδη (μόνο την επταετία να αναλογιστούμε).
Θεολόγος ως προς την ειδικότητα, δεν δίδαξε επί της ουσίας ποτέ Θρησκευτικά. Εμπαινε στην τάξη, όριζε την ύλη εξαρχής (με υπαινικτική σαφήνεια, δε, προσδιόριζε και τα θέματα στα διαγωνίσματα) και χρησιμοποιούσε την ώρα που του αναλογούσε για να κουβεντιάσει με τους μαθητές του, να αφουγκραστεί τις αγωνίες τους, να ανιχνεύσει προβλήματα, να φωτίσει το μέλλον τους. Το «μέλλον» και η διαδρομή μετά το γυμνάσιο - λύκειο, ήταν η βασική έγνοια του. Οταν ο «επαγγελματικός προσανατολισμός» ήταν έννοια άγνωστη, εκείνος αποκάλυπτε κλίσεις, αφιέρωνε χρόνο για να καλλιεργήσει συνειδήσεις, να ενισχύσει προθέσεις, να αναδείξει το φωτεινό και θετικό στον χαρακτήρα και των πιο «κακών» μαθητών.
Δεν ήταν ούτε η ποίηση το μεγάλο κέρδος (είχε σχεδόν πάντα μια ανθολογία μαζί του), ούτε οι παραμυθητικές παραβολές που χρησιμοποιούσε στις συναρπαστικές (γιατί ήταν μεστές και απλές) αφηγήσεις του. Ακέραιος άνθρωπος ο ίδιος και ιδιαίτερα γοητευτικός (έκανε θραύση στα γυμνάσια θηλέων!), επιβαλλόταν με την άνεση και αυτοκυριαρχία του. Αυτονομημένος από το σύστημα έκανε το «δικό του» μάθημα. Ηξερε τη διαφορά του σημαντικού από το ασήμαντο, της χρήσιμης πληροφορίας, που ριζώνει και ανθίζει και της άχρηστης, που κουράζει και εξανεμίζεται. Τα νοήματά του ήταν σαφή, δοκιμασμένα και σοφά επιλεγμένα.
Μετέδιδε και πολλαπλασίαζε, παρατηρούσε και διέκρινε, κατακτούσε και προχωρούσε. Και, πάνω απ' όλα, είχε όρεξη και κέφι. Δεν βαριόταν, δεν συρόταν από την τυπολατρία, έβρισκε πάντα τον τρόπο να συνδυάζει την (απολύτως αδιάφορη, κατά τη γνώμη του) διδακτέα ύλη, με θέματα ζωντανά και σπαρταριστά. Περνούσε από τον Σπινόζα στον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Χαλίλ Γκιμπράν (αγαπημένους του φιλόσοφους και -οι δύο τελευταίοι- ποιητές) με άνεση και χάρη. Χειριζόταν τον λόγο γοητευτικά και μεστά, καθόλου επιδεικτικά και με στόμφο.
Ανάμεσα στους «ανώνυμους» μαθητές του «ανώνυμου» δασκάλου, πολλοί επιτυχημένοι σήμερα επαγγελματίες, μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία, με παιδιά και εγγόνια. Κι όμως, χθες το μεσημέρι, στην κηδεία του, στο Α΄ Νεκροταφείο, όσοι το έμαθαν (η οικογένεια σεβάστηκε την επιθυμία του για λιτή, σε πολύ στενό κύκλο τελετή), τον ακολούθησαν με συγκίνηση. Ασπρομάλληδες μαθητές από τα πρώτα χρόνια της θητείας του στο Αστρος και κάποιες, μαθήτριες, από την τελευταία περίοδό του ως ενεργού καθηγητή, στο 4ο Γυμνάσιο Θηλέων, στο Παγκράτι. Ηρθαν, για να τιμήσουν εκείνον, στον οποίο, όπως έλεγαν, οφείλουν πολλά.
Ο Γαβριήλ Καράμπελας ήταν ένας από τους χιλιάδες καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Ηξερε πως στην ώρα του μαθήματος «κάθε στιγμή είναι πολύτιμη». Θεωρούσε ήττα τα αφηρημένα βλέμματα, αδιαφορούσε για την αντιγραφή. Σεβόταν κάθε προσπάθεια, ήταν αμείλικτος με τη σπατάλη χρόνου και ταλέντου. Πίστευε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργεί κίνητρα στους μαθητές, που τους δίνει τη δυνατότητα να αντλούν την πληροφορία μόνοι τους. Ανήκει στους ανθρώπους που δεν «αποχαιρετάς», γιατί κατοικούν μέσα σου, σταθερά και αμετάκλητα.
Έντυπη