η εξουσία της ψυχής( αφιερωμένο στους ποιητές)

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Είναι στιγμές που σ αγκαλιάζει η μοναξιά
Είναι στιγμές που νιώθεις τόσο μόνος
Είναι στιγμές που απλώνεται η σιωπή
Και που την πέννα σου κρατά σφιχτά ο πόνος

Και γράφεις, γράφεις ατελείωτα, βουβά
Και ξεδιπλώνεις την ψυχή σου σε μια κόλλα
Γεμίζεις χρώμα ένα άγραφο χαρτί
Το κάνεις φίλο σου, τα καταθέτεις όλα

Αυτά που κόμπος στο λαιμό έχουν καθίσει
Τα σ’ αγαπώ, τα δάκρυα που από τα μάτια στάζουν
Μια κραυγή, ένα λυγμό που έχεις φυλακίσει
Όλα τα ατέλειωτα «γιατί» που σε τρομάζουν

Δεν είσαι συ τούτη την ώρα, μη νομίζεις
Είν’ η ψυχή σου που μιλά και καταγράφει
Το παραπέτο μιας ζωής πεζής ξεσχίζει
Έχει εξουσία, αντ’ εσού και υπογράφει.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ο Σεπτέμβρης μια γλυκιά ανατριχίλα
Καθώς πέφτουν απ τον βοριά τα φύλλα
Και ένα κίτρινο χαλί
Ειν’ η νοτισμένη γη

Μίκρυναν οι ώρες πια της μέρας
Παγωμένα σ αγκαλιάζει ο αγέρας
Ώρα σου καλή ηλιάτορα
Του καλοκαιριού αυτοκράτορα!

Λίγες πινελιές σε γκρίζο φόντο
Κι η ψυχή με την βροχή primo secondo
Θα βαδίσουνε πιασμένες χέρι- χέρι
Ως της Άνοιξης τ’ αγέρι

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΦΙΛΟΙ….
Καμιά φορά οι φίλοι,
Μια πίκρα σου αφήνουνε στα χείλη
Κι ενώ επίστευες πως θα ‘διναν κομμάτι
Όπως εσύ, απ την ψυχή τους κάτι,
Σφίγγεις τα δόντια, ψιθυρίζεις
«δεν πειράζει…»
Όμως στο μέσα σου
Κάτι αλλάζει!!!!
Αυτό το κάτι, ίσως το λένε μοναξιά
Και τ’ αντικρίζεις στον σπασμένο σου καθρέφτη
Αυτόν που κρύβει των ματιών σου η θωριά
Και που θα ήθελες να τον φωνάξεις… « ψεύτη»!!!

ΜΕΙΝΑΜ’ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ

Μείναμ’ οι δυο μας σαν τα ξερόκλαδα σε γέρικο δεντρί
Και περιμένουμε….Τι περιμένουμε;
Α! Ναι, τον καβαλάρη πότε θα ‘ρθει να μας βρει!
……………….
Αχ! Νιαρούδια όταν ήμασταν τι ξενοιασιά, τι γέλια
Τώρα… τα όνειρα κρέμονται με ξέφτια σαν κουρέλια
Στου δειλινού την καταχνιά χαθήκανε οι φίλοι
Άλλους τους τράβηξε η ζωή
Σ άλλους αγαπημένους μας ανάβουμε καντήλι
…………..
Κρατάς το χέρι μου σφιχτά κρατάω το δικό σου
Κοιτάζεις τ’ άσπρα μου μαλλιά κοιτώ το πρόσωπό σου
Τον χρόνο βλέπω που περνά στην κάθε μας ρυτίδα
Και στο θολό το βλέμμα μας την άσβεστη ελπίδα,
να κρέμεται σαν τον σοβά στον μαδημένο τοίχο
Και της καρδιάς αδύναμο ν’ ακούμε κάθε ήχο.
………….
Η ευτυχία όμως θαρρώ, παρέμεινε κοντά μας
Μπρός! Το ποτήρι σήκωσε ας πιούμε στην υγειά μας!!!

ΠΡΙΝ ΝΥΧΤΩΣΕΙ….
Πριν νυχτώσει σου στέλνω
Μια αγκαλιά να σε κλείσει
Πριν ο ήλιος βουτήξει
Και χαθεί μες την δύση
Πριν τα βλέφαρα γείρουν
Και τα μάτια θαμπώσουν
Πριν τα χείλη σωπάσουν
Κι αισθήσεις νεκρώσουν

τώρα ! πρέπει σου λέω
που τα μπράτσα αντέχουν
που τα βράδια σε σφίγγουν
και προσκέφαλο έχω
τα δικά σου τα χέρια
Αν ακούς την φωνή
της καρδιά, ψιθυρίζει
Σ αγαπώ!!!!
και η σκέψη γυρίζει
σε στιγμές ευτυχίας
Κάνω όνειρα ακόμα
Τα ποτίζω με χρώμα
Τα χαϊδεύω μ αγάπη
Και τους κλείνω το μάτι
Δεν θ’ αφήσω το χρόνο
Πειρατής να μας γίνει
Και να κλέψει, καρδιά μου
Ότι έχει απομείνει!

doramanataki: ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ Η ΨΥΧΗ

doramanataki: ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ Η ΨΥΧΗ

Facebook | Μήνυμα: Eleftheria Arvanitaki-To Parapono

Facebook Μήνυμα: Eleftheria Arvanitaki-To Parapono

σκοτεινές διαδρομές

ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Περπατώ στη βροχή / Με μια κρύα ψυχή
Κι ένα μάρμαρο σώμα

Τους διαβάτες κοιτώ / Που να είσαι ρωτώ
Και σε ψάχνω ακόμα

Του ανέμου οι ριπές / Φέρνουν ανατροπές
Στις σκηνές του μυαλού μου

Γέλιο, κλάμα περνά / Το κορμί διαπερνά
Σαν το ρεύμα κι αγγίζει το νου μου

Σκοτεινές διαδρομές / Με εικόνες γυμνές…
Παρελθόν, αχ! Γιατί με σκοτώνεις;

Τις πληγές μου μετρώ / Να σε σβήσω ζητώ
Μα εσύ δυστυχώς με στοιχειώνεις

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Σαρκαστικό μειδίαμα στα χείλη επλανήθει
Τις τελευταίες γράφοντας λέξεις σου σ’ ένα γράμμα
Τ’ αδιέξοδο των χρόνων σου, άλλο δεν εδυνήθει
Να προσπεράσει πνίγοντας την θλίψη και το κλάμα

Σατιρική διάθεση προβάλλεται στον στίχο
Ισορροπία ψάχνοντας να βρει το άτομο σου
Μια καταξίωση ζητάς μια φωνή , έναν ήχο
Ξεφεύγοντας απ’ τον ατομικό υποκειμενισμό σου

‘Εψαχνες για ιδανικά, μα πουθενά δεν βρήκες
« έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών» ως γράφεις
Προτίμησες τον θάνατο, στους δυνατούς ανήκες
Με το αίμα σου ΑΘΑΝΑΤΟΣ στο μνήμα υπογράφεις.

ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ Η ΨΥΧΗ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Κάποιες παλιές, γλυκές αναμνήσεις.
Καρδιά μου το ξέρω πως θες να κρατήσεις
Γιατί είσαι μαζί τους σφιχτά ζυμωμένη
Αγάπης φιγούρες που σ’ έχουν δεμένη

Τα πρώτα σκιρτήματα, αγγίξαν δειλά
Στα πρώτα τα βήματα, της καρδιάς σου τα φύλλα
Ανέμελος έρωτας γεμάτο ζωή
Που η σκέψη του φέρνει, γλυκιά ανατριχίλα.

Ήτανε τότε, σταγόνες μ βάλσαμο
Στη φλόγα που σ’ έκαιγε της εφηβείας
Και τώρα που ήρθαν τα ώριμα χρόνια
Την δίψα δεν έσβησαν της νοσταλγίας

Ακόμα κι ο πόνος ενός χωρισμού
Μπορεί να βγαίνει μέσ’ απ τα στήθη
Μ’ ένα χαμόγελο που αχνά ζωγραφίζεται
Γιατί δεν πέρασε ποτέ του στην λήθη

Κι αν τότε σε πόνεσε και στάλαξε πίκρα
Και δάκρυ ατέλειωτο τον είχες ποτίσει
Σήμερα νιώθεις βαθιά ευτυχισμένη
Για κείνα τα όνειρα που εσύ είχες ζήσει.

Η ΝΥΧΤΑ

Η ΝΥΧΤΑ
Η νύχτα κρύβει μυστικά
Που η μέρα δεν τα ξέρει
Μόλις χάραξε η αυγή
Τα γυροσκόρπισε μακριά
Το πρώτο της τα’ αγέρι

Έκανε δροσοστάλαγμα
Το δάκρυ που κυλούσε
Έκανε αύρα πρωινή
Την πίκρα που μιλούσε
Της μοναξιάς τα λόγια

Έριξε φως και ζέστανε
Με του ήλιου τις ακτίδες
Τα πρόσωπα που χάραξαν
Τη νύχτα οι ρυτίδες
Από τον πόνο τον βουβό

Η μαυροφόρα μάγισσα
είναι εξομολόγος
από τα χείλη της ποτέ
κανείς δεν φεύγει λόγος

δεν μαρτυρά τα μυστικά
που ρίχνεις στην ποδιά της
εμπιστοσύνη δείξε της
κρύψου στην αγκαλιά της

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Του γονιού μου πατρίδα
Πόσο λίγο σε ξέρω
Κι όμως πόση αγάπη
Κρύβω μες την καρδιά

Του γονιού μου κονάκι
Ξακουστό Αργοστόλι
Του Ιονίου στολίδι
Είσαι Κεφαλονιά

Θέλω μια, κάποια μέρα
Όταν θα το μπορώ
Να αράξω κοντά σου
Την γαλήνη να βρω

Θέλω να περπατήσω
Στα όμορφα τα Βλαχάτα
Των παππούδων τα μέρη
Τα αναμνήσεις γεμάτα.

O KYKLOS MOY

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΟΥ




Ένα έμβρυο στης μάνας μου τη μήτρα
Και ξεκίνησε ο κύκλος της ζωής μου
Μια στιγμή ηδονής ήταν για κείνη
Κι αρχή της ιστορίας της δικής μου.

Πρώτο σκίρτημα στα σπλάχνα τα δικά της
- το χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη-
και εγέμιζε όσο φούσκων’ η κοιλιά της
με λαδάκι το δικό μου το καντήλι

όταν έφτασε η ώρα μου και βγήκα
πήρε φλόγα το μικρό μου φυτιλάκι
και αντίστροφα μετρώντας κατεβαίνει
μέρα – μέρα στο καντήλι το λαδάκι.