Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ (Ο ΠΑΛΙΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ


Ο Πειραιάς, πόλη με ιστορία που ξεκινάει μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, είναι, όπως είναι φυσικό, λόγω της γεωγραφικής θέσης του και της φυσικής ομορφιάς που του προσδίδει το απέραντο γαλάζιο που τον περιβάλλει,





 ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΡΟΛΛΕΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΕΙΡΑΙΑ-Ν.ΦΑΛΗΡΟ
ΜΕΣΩ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙΟΥ -ΚΑΣΤΕΛΛΑΣ
 ΕΔΩ ΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΟΥ... ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

Η  ΡΑΛΛΕΙΟΣ... ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΘΗΛΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ 
Ιστορία

Τον Σεπτέμβριο του 1855 αναγγέλλεται η χρηματοδότηση για την ανέγερση "Παρθενικού Σχολείου" επί δημαρχίας Λουκά Ράλλη. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Πειραιά κάνει δεκτή τη δωρεά των 20.000 δρχ. του άγνωστου Δωρητή και δέχεται τους όρους του, οι οποίοι είναι:

1.Το σχολείο να μείνει για πάντα "Σχολείο Θηλέων"
2. Να αναρτηθεί μαρμάρινη προτομή του ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΚΟΡΑΗ μέσα στο σχολείο.
3. Πάνω από την είσοδο του σχολείου να τοποθετηθεί μαρμάρινη πλάκα με την εξής επιγραφή: "Παρθενικό Σχολείον Ιδρυθέν δαπάνη (κενό) Δημαρχούντος Λουκά Ράλλη. 1855"
4. Σε περίπτωση παραβιάσεως των όρων της δωρεάς, αυτή ανακαλείται και περιέρχεται στους κληρονόμους του.

Για την ανέγερση του σχολείου επιλέγεται ο χώρος μεταξύ των σημερινών οδών Ηρώων Πολυτεχνείου, Βασιλέως Γεωργίου και Ιακώβου Δραγάτση ( έναντι Δημοτικού Θεάτρου).




 ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΡΟΛΟΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ... ΕΝΑ ΚΟΣΜΗΜΑ ΣΗΜΕΙΟΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ
Μπροστά υπήρχε η βασιλική αποβάθρα. Όλοι οι ξένοι βασιλείς, πρόεδροι, πρωθυπουργοί έφταναν στην ελλάδα με πλοία και αποβιβάζονταν στην βασιλική αποβάθρα. Μπροστά τους θα έβλεπαν το σύμβολο του πνεύματος (το δημοτικό Θέατρο) και δίπλα το σύμβολο της δύναμης μιας πόλης, τον οίκο εμπορίου, χρήματος και συναλλαγών. Το χρηματιστήριο 

1928
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ  ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ  ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ

Πρόκειται για μια σπηλαιώδη κατασκευή που ανακαλύφθηκε το 1897 και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Καστέλλας σε απότομη βραχώδη ακτή πάνω από τη θάλασσα, στη σημερινή θέση "Βοτσαλάκια", άλλοτε γνωστή ως "παραλία του Παρασκευά", από το όνομα του ιδιοκτήτου της παραλιακής κοσμικής ταβέρνας που υπήρχε παλιά εκεί, εξ ου και το όνομα "σπηλιά του Παρασκευά" και παλαιότερα "σπηλιά του Λαλαούνη".
Η υπόγεια αυτή σπηλαιώδης κατασκευή εισχωρεί μέσα στο βράχο περίπου 12 μέτρα, κάτω από την παραλιακή λεωφόρο Βασιλέως Παύλου (Αλέξανδρου Παπαναστασίου), όπου και βρίσκονται δύο αρχαίοι τάφοι με ένα φρεάτιο προ αυτών. Η αίθουσα έχει κυκλικό σχήμα και κοσμείται με διάφορα ψηφιδωτά. Στις δυο πλευρές της εισόδου υπάρχουν δύο ψηφιδωτά εκ των οποίων το μεν ένα παριστά τη Σκύλλα το δε άλλο αρχαίο νεανία σε τέθριππο άρμα, που κατά μεν τον αρχαιολόγο Χιοτέλη είναι θαλάσσια θεότητα, κατά δε τον Ι. Δραγάτση πρόκειται για τον ήρωα Σήραγγο.
 ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΝΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ
Η νησίδα του Κουμουνδούρου στη αρχαία Ελλάδα έπαιξε σημαντικό ρόλο ιδιαίτερα κατά την αντίσταση του στρατηγού, του Βασιλέως του Πόντου ΜιθριδάτηΑρχέλαου κατά του Σύλλα (86 π.Χ.). Ο Αρχέλαος που ήταν ο τελευταίος υπερασπιστής του Πειραιά εναντίον των Ρωμαίων αγωνίσθηκε γενναία χρησιμοποιώντας τη Σταλίδα ως κύρια βάση του. Τελικά όμως ηττήθηκε και κατέφυγε στη Βοιωτία ενώ ο Πειραιάς και η Αθήνα κυριεύθηκαν από τους Ρωμαίους.


 ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ
Το σπίτι αυτό μάλλον ανήκε στη γνωστή οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων. Αυτό ίσως φαίνεται και από τον θυρεό στην εξώπορτα που φέρει το μονόγραμμα της οικογένειας. Κάποτε πρέπει να ήταν ένα αξιοζήλευτο αρχοντικό αλλά πλέον λίγα πράγματα διατηρεί από την παλιά του αίγλη. Οι θρύλοι που το στοιχειώνουν αρκετοί αλλά αυτός που γνωρίζουμε μιλάει για μια κοπέλα που βιάστηκε και σκοτώθηκε μέσα στο σπίτι από έναν Τούρκο, προφανώς την περίοδο της τουρκοκρατίας. Από τότε το πνεύμα της κατοικεί μέσα στο σπίτι, τρομοκρατώντας καθε επίδοξο επισκέπτη.






 ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ... ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 60
Στα στολίδια της πόλης συγκαταλέγονται τα νεοκλασικά κτίρια που συναντάμε σε αρκετά κεντρικά σημεία του Πειραιά, το περίφημο Δημοτικό Θέατρο της πόλης που δεσπόζει στη πλατεία Κοραή



 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ
ΚΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
Κάποτε ένας Ιταλός που τον έλεγαν Βιτσέντζο Καϊβάνο και που κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη γνώρισε μια κοπέλα από τον Πειραιά την Κατερίνα (Αικατερίνη). Αγόρασαν μάλιστα και ένα σπίτι στον Πειραιά και πηγαινοέρχονταν Πειραιά - Κωνσταντινούπολη ανάλογα με τις δουλειές τους. 

Το 1937 όμως η Κατερίνα Καϊβάνου πέθανε και ο Βιντσέντζος τον οποίο πλέον οι πειραιώτες αποκαλούσαν εξελληνισμένα Βικέντιο, ζήτησε από τον Δήμαρχο Πειραιά την άδεια, να κτίσει στην μνήμη της ένα παρεκκλήσι. Με την τότε ισχύουσα νομοθεσία (πολεμικής προετοιμασίας της χώρας του Ι. Μεταξά), απαγορεύονταν ξένοι να είναι ιδιοκτήτες στην συγκεκριμένη περιοχή. Τελικά μετά από πολλές προσπάθειες του έδωσαν την άδεια.

Προσέλαβε πολλούς εργάτες και έκτισε μια εκκλησία με υπόγεια κρύπτη. Μετά έφερε από την Κωνσταντινούπολη το λείψανο της γυναίκας του μέσα σε ένα μπρούτζινο φέρετρο στο οποίο μάλιστα φαίνονταν και το πρόσωπό της γιατί στο ύψος του υπήρχε γυαλί. Στην τελετή εγκαινίων του παρεκκλησίου και ενταφιασμού της γυναίκας του που έγινε την ίδια μέρα χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. 
Από τότε όσες φορές βρίσκονταν στον Πειραιά ο Καϊβάνο, κλείνονταν μέσα στο παρεκκλήσι για δύο και τρεις ώρες την ημέρα φορώντας πάντα μαύρα και κλαίγοντας διαρκώς για την σύζυγό του που έχασε.

Όσοι τότε τον γνώριζαν άρχισαν να θεωρούν την συμπεριφορά του αυτή περίεργη και φυσικά όχι φυσιολογική δεδομένου ότι κάθε φορά που έπρεπε να γευματίσει στο σπίτι του, έδιωχνε όλους τους υπηρέτες που είχε και έτρωγε έχοντας απέναντί του ένα σερβίτσιο ακόμα (της γυναίκας του), ενώ κατά την διάρκεια του γεύματος οι υπηρέτες έλεγαν ότι μιλούσε μαζί της.

Έχουμε φτάσει παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου και η βρεττανική αντικατασκοπεία στην ελλάδα πιάνει παράξενα κρυπτογραφημένα σήματα να εκπέμπονται από την περιοχή της Καστέλλας. Οι ελληνικές αρχές με την βοήθεια ραδιογωνιομέτρων εντοπίζουν ότι τα σήματα εκπέμπονται από το παρεκκλήσι. Μια νύχτα που ο Βικέντιος Καϊβάνο, λείπει για την Κωνσταντινούπολη ερεύνησαν το παρεκκλήσι και αφού δεν βρήκαν τίποτα το εμφανές, προχώρησαν και στην μυστική κρύπτη που ο Καϊβάνο είχε ενταφιάσει την γυναίκα του εντός μεταλλικού φερέτρου. Κάτω ακριβώς από το κεφάλι της συζύγου του βρίσκουν έναν τεχνολογικά εξελιγμένο για την εποχή εκείνη πομπό. 
Δεν αναφέρουν φυσικά τίποτα και όταν επιστρέφει από την Κωνσταντινούπολη ο Καϊβάνο τον συλλαμβάνουν με την κατηγορία της κατασκοπείας. 
 Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΑ

Ο χιώτης έμπορας Ηλίας Βάβουλαςπου ήταν και κάτοχος εκτάσεων στον πειραιά που έφεραν το όνομά του στην ομόνυμη περιοχή"γούβα του Βάβουλα" δώρισε έκταση εντός της οποίας μπήκε ο θελέμιος λίθος του ναού.



 Η δωρεά αυτή πέρασε από πολλές περιπέτειες στην συνέχεια τόσο από απογόνους του Βάβουλα όσο και από τον Δήμο. Και ενώ ο λίθος για την ανοικοδόμηση τέθηκε στις 2 Ιουλίου του 1878 από τον τότε Δήμαρχο Πειραιά Τρύφωνα Μουτζόπουλο τα εγκαίνια του ναού έγιναν το 1887. Και ο ναός αυτός ονομάστηκε "Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης". Και αυτό το "Ελένης" είναι που αγνοούν ή ξεχνούν οι περισσότεροι πειραιώτες. Ο ναός είναι γνωστός πλέον ως Άγιος Κωνσταντίνος.
ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ 1968

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

 ΑΣΤΥΚΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΝ


Ο Μηχανικός του Δήμου Εμμανούηλ Παπακωνσταντίνου φτιάχνει τα σχέδια αυτού του σχολείου το1897 το οποίο κατασκευάζεται με έξοδα του Δήμου Πειραιά επί δημαρχίας Τρύφωνα Μουτζόπουλου. Είναι διόρωφο με στεγασμένη στοά εντός αυτού. 
Στην μετώπη του φέρει την ονομασία της εποχής του "Πλήρες Δημοτικό σχολείο Αρρένων Πειραιώς".  


ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ






  ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Σαν σουρουπώνει και σαν πέφτει το βραδάκι
Όταν ο μπάτης σκάει το κύμα απαλά
Πάνω στα βράχια της Πειραϊκής, στη Φρεαττύδα
Το παρελθόν ξυπνά δειλά και μου μιλά

Εικόνες όμορφες των παιδικών μου χρόνων
Δρόμοι με χώμα και με σπίτια χαμηλά
Αυλές μ’ αγιόκλημα, σκαμνιά στα πεζοδρόμια
Της γειτονιάς , με συντροφιά η ώρα να κυλά

Της Κυριακές καλοκαιράκι στις ταράτσες
Του Αελλώ, του Καπιτόλ, και του Παλλάς,
Μια απόλαυση το έργο της βδομάδας
Με φυστικάκι στο χωνί να μασουλάς

Στη Μυροβόλο, Πυραμίδες, Βερσαλλίες,
Δίπλα στο Σπλέντιτ για καφέ ή για γλυκό
Κ’ ύστερα βόλτα πέρα δώθε στην Καστέλα
Απολαμβάνοντας χωνάκι παγωτό

Αμυγδαλάκι παγωμένο στο πανέρι
Τα γιασεμάκια μπουκετάκι μια δραχμή
Ο τσάκα-τσούκας τα τραπέζια να περνάει
Και πασατέμπο να αφήνει δοκιμή

Στην Ταραντέλα τις νυχτιές με φεγγαράδα
Στο Τουρκολίμανο, στ’ ωραίο Φαληράκι
Μοσχοβολιά από της θάλασσας τη ν αύρα
Κι από το φρέσκο στο τηγάνι μαριδάκι.ι

Για τους ξενύχτηδες ωραίες κρουαζιέρες
Με το ΝΕΡΑΙΔΑ « πλοιάριον γοργόν»
Κι αν ήθελες με γέλιο να την βγάλεις
Πασαλιμάνι , εις το «θέατρον σκιών»

Κι αν όλα άλλαξαν και χάθηκε η μαγεία
Κι ο Πειραιάς μας τώρα ζει στη σύγχρονη εποχή
Τις αναμνήσεις δεν μπορεί κανείς να τις αγγίξει
Οι Πειραιώτες τις κρατούν βαθιά μες την ψύχή.
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ











1 σχόλιο:

XENOS COST είπε...

Οι εικόνες μας γυρίζουν πίσω σε έναν κόσμο ονειρικό και υπέροχο!
Ο αθάνατος πανέμορφος Πειραιάς μας είναι πάντα εκεί, στις καρδιές και τις αναμνήσεις μας. Πολλά ευχαριστώ για την προσπάθειά σας και την προσφορά σας!