ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΤΟ 2017

https://www.youtube.com/watch?v=rgKp0NOmWZ4&feature=push-u&attr_tag=D6t8ZGvklLfM07ET-6

ΣΚΕΨΕΙΣ

ΣΚΕΨΕΙΣ

όταν τον λυγμό αφήνεις ν ανέβει στα χείλη, βάζεις φραγμό στην ελπίδα.... Ο κόσμος μικραίνει, τα όνειρα παίρνουν το χρώμα της στάχτης και περιπλανιέται το βλέμμα σ ένα δάσος από γκρίζα κούτσουρα ορθωμένα σαν χέρια ικετών...

Μα πως γίνεται ένας υπέρλαμπρος ήλιος, ένας καθαρός ουρανός, μια γαλάζια θάλασσα, ένας πολύχρωμος ανοιξιάτικος κάμπος, μια μαγεμένη δύση να μην μπορούν να σου χαρίσουν ελπίδα;

'Άνθρωποι, μικρές τελείες στο σύμπαν διανύοντας μια απειροελάχιστη τροχιά στον χρόνο αφήνουν πίσω αποκαΐδια πάνω στης γης το χρυσάφι....

Αιώνες τώρα κυλάει η αγάπη σαν τρεχούμενο νερό στο ποτάμι της ψυχής σου άνθρωπε μα ποτέ δεν κατόρθωσες να το κρατήσεις μέσα στα δυό σου χέρια.....

ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ (σκέψεις)

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΕΒΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΦΑΤΣΟΥΛΕΣ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕΣ ΓΑΤΑΚΙΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ...
 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΝ ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΟΤΑΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙΑ😥 
ΣΠΡΕΥ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΆΚΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ😉
ΣΤΟ ΤΑΨΙ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΗΛΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΡΑΓΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΤΣΟΥΛΑ😋ΑΡΝΑΚΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΣΟΥΒΛΑ 😋
ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΥΝΉΓΙ ΜΕ ΣΑΛΤΣΟΥΛΑ ΚΟΥΝΕΛΑΚΙΑ ΚΛΠ ....

.ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ....ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ🙄
ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Ηρθε στις 8 Αυγούστου 2017 και το όνομα αυτού Βασίλειος, μας γέμισε ευτυχία ... Είναι ο δεύτερος εγγονός Νιώθω ευλογημένη!!!

ευτυχισμένη gia~gia

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΛΥΑΝΝΑΣ

Παιδική Βιβλιοθήκη Α΄ : «Πολυάννα, το παιχνίδι της χαράς»

Ελένη Χοντολίδου / Ο Αναγνώστης 

    Πρωτοδιάβασα την "Πολυάννα" της Eleanor Porter πολύ μικρή, σε μετάφραση της Ειρήνης Λαχούρη, εκδόσεις Αιγαίου το 1960. 

   Η Πολυάννα ήταν βιβλίο της μεγαλύτερης κατά τέσσερα χρόνια αδελφής μου που στα παιδικά μου μάτια ήταν πολύ πιο όμορφη, πολύ πιο έξυπνη και πολύ πιο σπουδαία από μένα. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι την αγαπούσαν πιο πολύ οι γονείς μας ή έτσι νόμιζα. 

   Σ’ αυτή την αφόρητη… δυστυχία των παιδικών μου χρόνων η Πολυάννα ήταν η παρέα μου, το ίνδαλμά μου, η καλή μου φίλη, εκτός από τις παντελώς ανύπαρκτες και φανταστικές μου φίλες Σύρμα και Μηχανή με τις οποίες έστηνα διαλόγους σε καθημερινή βάση.

     Παρά το ότι ήμασταν ανέκαθεν μία άθεη οικογένεια, δεν με απώθησε το γεγονός ότι κατά βάση η ιδέα του βιβλίου (που σημειωτέον εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1913) είναι ενταγμένη σε ένα θεολογικό πλαίσιο μεταξύ πατέρα-πάστορα και της μικρής και ορφανής από μητέρα του κόρης του Πολυάννας. Μάλιστα, αυτή η στενή σχέση της Πολυάννας με τον πατέρα της νομίζω ήταν ένας από τους λόγους που αγάπησα το βιβλίο τόσο πολύ. Είπατε τίποτε περί οιδιποδείου ;

   Το «παιχνίδι της χαράς» με μάγεψε και νομίζω ότι καθόρισε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο δεν αγάπησα απλώς την Πολυάννα, ήμουνα η Πολυάννα, μηχανορραφούσα μαζί της, έχωνα τη μικρή μου μυτούλα στις ζωές των κατοίκων της μικρής πόλης… 

  Η Πολυάννα είναι με τον πατέρα της σε ιεραποστολή και περιμένει τα Χριστούγεννα πώς και πώς τα δέματα για να πάρει κανένα παιχνίδι. Αντί παιχνιδιού το δέμα περιέχει δεκανίκια. Στην απελπισία της Πολυάννας ο πάστορας τής δίνει την ιδέα κάθε φορά που της συμβαίνει κάτι άσχημο να σκέφτεται γιατί είναι χαρούμενη ακριβώς με αυτό που συμβαίνει. Εν προκειμένω: «Τι καλά που δεν χρειάζομαι τις πατερίτσες…!». Η καλή πλευρά των πραγμάτων πάντοτε… ή αλλιώς το «παιχνίδι της χαράς».

   Η Πολυάννα ορφανή από μητέρα, χάνει και τον πατέρα της και πέφτει στα χέρια της πλούσιας και γεροντοκόρης θείας Πόλυ που δεν ενέκρινε ποτέ τον γάμο από έρωτα της αδελφής της με τον φτωχό πάστορα. 

  Η θεία Πόλυ μένει στο Μπέλντιγκσβιλ στο Βερμόντ και ζει με πολύ αυστηρούς κανόνες, δεν αγαπάει τα παιδιά και αναλαμβάνει την Πολυάννα από αίσθηση καθήκοντος προς την αδελφή της και προσπαθεί επί ματαίω να τιθασεύσει τη χαρά και την αισιοδοξία της ανεψιάς της. 

   Η Πολυάννα αγαπιέται από τους κατοίκους της μικρής πόλης αμέσως και όλοι αρχίζουν να παίζουν το «παιχνίδι της χαράς» έως ότου η Πολυάννα τραυματίζεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και μένει παράλυτη μη μπορώντας να χαρεί για τίποτε. Τότε, είναι η σειρά της μικρής πόλης να ενθαρρύνει την Πολυάννα. Το βιβλίο τελειώνει με τη θεία Πόλυ να παντρεύεται τον αγαπημένο της και την Πολυάννα να περπατά.

Στην μάνα!!! Χρόνια πολλά σ ολές τις μανούλες

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΝΑ

Στο κάθε βήμα της ζωής
εσύ είσαι στήριγμα μου
σε κάθε δύσκολη στιγμή
εσένα έχω κοντά μου

Μάνα όταν τα μάτια σου
τα μάτια μου κοιτάζουν
χωρίς μια λέξη εγώ να πω
την σκέψη μου διαβάζουν

Μάνα εσύ στην Παναγιά
για με κερί ανάβεις
κι αν σε πικραίνω άθελα
πολύ βαθιά το θάβεις

'Όμως να ξέρεις σ΄αγαπώ
έστω κι αν σε πικραίνω
και το γλυκό το χάδι σου
πάντοτε το προσμένω

κι αν μεγαλώνω μάνα μου
όσο θα 'σαι κοντά μου
θα νιώθω πάντα ένα παιδί
μικρό, σαν τα παιδιά μου.
Ντόρα Μανατάκη

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ Σ ΑΓΑΠΩ ΕΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΑ ΠΡΙΝ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ...... ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΛΥ ΜΑΝΟΥΛΑ!!!!
ΜΑΝΑ ΜΟΥ (ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΤΟ 2007)

Εψές το βράδυ μάνα μου σε είδα στ ‘όνειρό μου
Ήρθες και μου ενθύμησες το περασμένο βιός μου…

Σαν ήμουνα μικρό παιδί το χέρι μου κρατούσες
Και με αγάπη περισσή στα μάτια με κοιτούσες
Με γλυκονανουρίσματα με κοίμιζες στην κούνια,
Και γέλαγες από καρδιάς σαν το δικό σου φόραγα
κραγιόν και τα τακούνια

Αχ! Να σου μοιάσω ήθελα κι ένοιωθα περηφάνια
Φτερά είχα στους ώμους μου, πετούσα στα ουράνια,
Όταν οι φίλες μου, έλεγαν «τι όμορφη η μαμά σου!!!»
σαν στο σχολειό με πήγαινες
Με το δροσάτο γέλιο σου και την περπατησιά σου,
που ‘ χε αρχοντιά και δίπλα σου βάδιζα με καμάρι.
«είσαι δικιά μου σου ‘λεγα, κανείς δεν θα σε πάρει!!!»

Μεγάλωνα και ήξερες όλα τα μυστικά μου
Στης εφηβείας τα σκαλιά,
εσύ ήσουν πάντα πλάι μου, γλυκιά παρηγοριά μου.
Ο έρωτας σαν σκίρτησε μες τις καρδιάς τα φύλλα
Δάκρυσες μάνα κι ένοιωσες κι εσύ,  ανατριχίλα.
« ήρθε ο καιρός μικρούλα μου, μου είπες κάποια μέρα,Μέσα στο στίβο της ζωής να μπεις και να παλέψεις,
τώρα κι εσύ όπως όλοι μας τις δάφνες σου να δρέψεις…»

Κάθε δικιά σου συμβουλή την έβλεπα μπροστά μου
Και να στεγνώσεις έτρεχα σε σέ τα δάκρυά μου

Τώρα, μάνα μου σ’ έχασα, πονάω, μα αντέχω
Παρηγοριά, που έστω μπορώ, στα όνειρα να σ’ έχω!

Ντόρα

Αφιερωμένο....

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ

Υγεία το πολυτιμότερο αγαθό

ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ 1912-2000 (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ)

Ξύπνησα σήμερα με τις πικρές σκέψεις που άφησε στην ψυχή μου εκείνο το ξημέρωμα Πρωτομαγιάς του 2000.....
ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
Πρωτομαγιά θυμάμαι ήταν όταν έφυγες
για το ταξίδι σου ψηλά στ΄ αστέρια
και έμεινε η ψυχή μου ορφανή
και αδειανά τα δυό μου χέρια
Αχ! έσβησε η μορφή σου αυτή που λάτρευα
που τόσα είχες προσφέρει στη ζωή του
Πώς χάθηκε στ’ αλήθεια τόση δύναμη
Που είχες στο κορμί και στην ψυχή σου......
σαν βασιλέψανε τα δυο γαλάζια μάτια σου
και άρχισε να σβήνει η πνοή σου
με σπαραγμό προφερανε τα χείλη μου
μόνο δυο λέξεις...
Αχ! πατέρα μου κρατήσου....
δεν ήθελα να φύγεις από δίπλα μου
να σ έχω ήθελα μονάχα
και ν ακούω την φωνή σου
μ' άλλα τα θέλω του θεού, της μοίρας μας...
μου μείνε να χω συντροφιά μου την μορφή σου!!!
---------------------------
ΕΦΥΓΕΣ...Σαν η νύχτα το πέπλο απλώνει
η πληγή στην καρδιά μου ματώνει
ο χαμός σου μου καίει τα στήθια
αχ! και να μην ήταν αλήθεια

Η γωνιά που καθόσουν ειν' άδεια
μόνο τώρα το σπίτι τα βράδυa
την μοναξιά προσπαθώ να γλυκάνω
με μια κορνίζα στο τραπέζι επάνω

Τα βιβλία η μικρή συντροφιά σου
η γλυκιά μυρωδιά η δικιά σου
όλα αυτά σαν τα νιώθω δακρύζω
με αγάπη ένα ένα τ' αγγίζω
και στο χθες με λαχτάρα γυρίζω!
Ντόρα Μανατάκη

πίκρα στα χείλη (ερωτική ποίηση)

Αναμμένο τσιγάρο στα χειλη (ποίημα)

ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ

   ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ

            Κάθε χρόνο στην καρδιά της Άνοιξης γιορτάζει η πιο μεγάλη μέρα της χριστιανοσύνης , το Άγιο Πάσχα. Η γιορτή της αγάπης , των άπειρων συναισθημάτων που γεμίζουν κάθε ψυχή, γιορτή πολύχρωμη μιας και η φύση βρίσκεται σε οργασμό και χιλιάδες λουλούδια ανθίζουν χαρίζοντας το μεθυστικό τους άρωμα . Η μέρα μεγαλώνει και ο ουρανός καθαρός γαλάζιος και ξάστερος  σε  γεμίζει χαρά , αισιοδοξία  και τάσεις φυγής προς την ελληνική ύπαιθρο. 

           Πάντα ήθελα να ζήσω ένα Πάσχα στο χωριό. Πάντα ζήλευα τις διηγήσεις των φίλων μου που αυτές τις ημέρες έφευγαν για τα χωριά τους να περάσουν άλλοι με τους παππούδες τους, άλλοι με τους συγγενείς τους το Πάσχα και η φαντασία μου έφτιαχνε χιλιάδες όμορφες εικόνες . Είχα βλέπετε την ατυχία να είμαι ένα παιδί της πόλης, από γονείς πρωτευουσιάνους .

            Κάποια χρονιά θυμάμαι οι γονείς μου αποφάσισαν, κατόπιν προσκλήσεως , να περάσουμε το Πάσχα με κάτι φίλους στο χωριό τους . Τι χαρά! Σκεφτόμουν ότι έτσι θα είχα κι εγώ στην επιστροφή μου να διηγηθώ κάτι στο σχολείο, στη δασκάλα μου κάτι από το ελληνικό μου Πάσχα στην ύπαιθρο.

            Προορισμός μας, ένα ορεινό χωριό της Σπάρτης , καταπράσινο, με τρεχούμενα νερά , ρυάκια, και πολλά δέντρα . Οι πρώτες μου εικόνες σαν φτάσαμε μαγευτικές μετά τα καλωσορίσματα, τα γέλια, τις χαρές, ήρθαν και οι συμβουλές

   « προσοχή, μην πηγαίνετε στα χόρτα έχει φίδια…»

   « το νου σας στους σκορπιούς , μην σας τσιμπήσει κανένας…»

           Το παιδικό μου μυαλό άρχισε να φτιάχνει τέρατα και δεν ήθελα να ξεκολλήσω από τα πόδια της μάνας μου. Ντράπηκα τα άλλα παιδιά που με φώναζαν φοβιτσιάρα  και σιγά –σιγά ξεθάρρεψα .

           Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής ήταν μαγευτικό, η μικρή εκκλησία γεμάτη πιστούς που με κατάνυξη έψελναν συνοδεύοντας τον ψάλτη. Τα λιγοστά φώτα του χωριού έσβηναν και χάνονταν μπροστά στις φλόγες από τα κεριά και τα φαναράκια κατά την περιφορά του επιταφίου και η μοσχοβολιά από τις πασχαλιές, τα τριαντάφυλλα ,τα μοσχομπίζελα γέμιζε τον αέρα . Ποτέ δεν θυμάμαι, να έχω ξαναζήσει τέτοια περιφορά. Οι ψαλμωδίες  το ω! γλυκύ μου έαρ! Έφτανε στα αυτιά μας σαν ουράνια μελωδία μέσα στη σιγαλιά της νύχτας.

           Όμως και η βραδιά της Ανάστασης ήταν ξεχωριστή, ακόμα και ο ήχος της καμπάνας σκορπούσε μια μελωδία γλυκιά που χάνονταν κύματα- κύματα στις πλαγιές του βουνού.

           « Δεύτε λάβετε φως… και Χριστός Ανέστη»

 Βεγγαλικά, τσουγκρίσματα αυγών, αγκαλιάσματα,, ευχές φιλιά, κροτίδες όλος ο κόσμος μια αγκαλιά . Η στιγμή της αγάπης, η ζεστασιά στις καρδιές, για λίγο η αγάπη παίρνει την θέση της κακίας , του μίσους , της έχθρας, όμως πάντα μόνο για λίγο.

 Αύριο,θα ξημερώσει άλλη μέρα, ίδια με τις προηγούμενες…..

           Η ζεστή μαγειρίτσα μας περίμενε στο σπίτι και όπως ήταν φυσικό μετά την νηστεία της μεγάλης βδομάδας, πέσαμε όλοι ηρωικώς μαχόμενοι στο πιάτο.

            Ξημέρωσε και η πολυπόθητη Κυριακή του Πάσχα.  Από πολύ πρωί ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το μεσημεριανό τραπέζι. Δυο σούβλες με αρνιά, μια με κοκορέτσι και όλοι περνούσαν μικροί και μεγάλοι να γυρίσουν την σούβλα εισπράττοντας  το μεζεδάκι τους . Τα τραγούδια έδιναν κι έπαιρναν. Σε κάθε αυλή και ένα κασετόφωνο έπαιζε τσάμικα, καλαματιανά, παρασύροντας τους πιο γλεντζέδες στο χορό που τσουγκρίζοντας τα ποτήρια έφερναν τις γυροβολιές τους, σκορπώντας ευχές για χρόνια πολλά, και του χρόνου με υγεία …

            Παρακολουθούσα τα πάντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν ήθελα να χάσω ούτε μια στιγμή από το όνειρό μου « ένα Πάσχα στην ελληνική ύπαιθρο» Ώσπου ήρθε η στιγμή που το όνειρό μου έγινε εφιάλτης

           Όλη μέρα γύρω μου πετούσαν κάθε λογής ζουζούνια μύγες, μέλισσες, πεταλούδες, σφίγγες, εγώ δεν ήμουν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους επισκέπτες και μπορώ να πω ότι όχι μόνο με ενοχλούσαν άλλα τους φοβόμουν κι όλα . Τις έδιωχνα βίαια με το χέρι μου και κάθε φορά που άκουγα ένα βουητό στ’ αυτιά μου,  έβγαζα άναρθρες κραυγές. Μια σφίγγα με τριγυρνούσε κάμποση ώρα αδιαφορώντας για το χέρι μου που κουνιόταν απειλητικά εναντίον της ώσπου αποφάσισε να μ’ εκδικηθεί,  δίνοντάς μου μια γερή τσιμπιά στο μάγουλο. Μέσα σε λίγη ώρα έγινα τούμπανο. Κλάμα, φωνές, πόνος, γιατροσόφια, αμμωνίες, όλοι προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν, όμως εμένα μια σφίγγα μου είχε σκοτώσει το όνειρο .

           Η επιστροφή μου ήταν γεμάτη γλυκόπικρες αναμνήσεις. Στη δασκάλα μου ντράπηκα να διηγηθώ την περιπέτειά μου και από τότε την ελληνική ύπαιθρο προτιμώ να την βλέπω σε ωραίους πίνακες ζωγραφικής. Είμαι παιδί της πόλης, βλέπετε. Συγχωρέστε με, μα έτσι νιώθω….