Δεν ζητάω τίποτα γιατί η άρνηση με σκοτώνει.....
Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
γεια και χαρά σου Φρύντα μας(στίχοι Ντόρα Μανατάκη, ερμηνεια Λένα Ιωάννου)
Δεν ζητάω τίποτα γιατί η άρνηση με σκοτώνει.....
Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011
ζειμπεκιές και τσιφτετέλια.wmv( η παρέα του facebook διασκεδάζει και δημιουργεί)
Δεν ζητάω τίποτα γιατί η άρνηση με σκοτώνει.....
Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
Σύγχρονη πραγματικότητα
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Σαββατόβραδο η συνηθισμένη παρείτσα . Καθιερωμένο πια πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο, ουισκάκι, καμιά μπιρίμπα, λίγο κρασάκι και πολλή κουβέντα. Οι κυρίες περί μόδας ,παιδιών και καλλιτεχνικών νέων. Οι κύριοι , σχολιάζοντας τα γεγονότα της εβδομάδας ως επί το πλείστον τα έχοντα σχέση με την πολιτική.
Τα παράπονα δίνουν και παίρνουν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος.
« Που θα πάει ρε παιδιά αυτή η κατάσταση? Είδατε τι έγινε με το EURO ; Όλα πιο ακριβά , στρογγυλοποίηση σου λένε και άντε να βρεις άκρη …»
«Και το ασφαλιστικό ; Που το πας αυτό . Φάγανε τα ταμεία τα λεφτά του κοσμάκη και τώρα δεν έχουν να πληρώσουν συντάξεις.
Αίσχος !! »
«Εγώ ρε σεις στο χρηματιστήριο πόσα έχασα…
« Και της μάνας μου αυτό το μήνα, της κόψανε από τη σύνταξη το ΕΚΑΣ και τώρα άντε να κάτσεις στην ουρά , να χάσεις ένα ολόκληρο μεροκάματο , να μάθεις το γιατί…»
« Δεν είδατε Η ΔΕΗ με τα καινούργιες αυξήσεις άστα να πάνε … Κι ο ΟΤΕ; Μπαίνει και ο μικρός στο ΙΝΤΕRNET με τις ώρες…»
« Πέστα ντε! κράτος είναι αυτό;»
«Ρε Ελένη βάλε λίγο ουισκάκι ακόμη , με πάγο, φέρε και κανένα ξηρό καρπό….»
«Ξέρετε τι μου στοιχίζουν εμένα τα παιδιά με τα φροντιστήρια ,αγγλικά ,γαλλικά, πιάνο, δεν βγαίνω… Ευτυχώς που έρχονται οι ενισχύσεις από το χωριό , το λαδάκι μας, καμιά κοτούλα, κανένα αβγουλάκι , ντοματούλες, κανένα χορταρικό και τα βολεύουμε…»
« Και σε μένα όλο τσοντάρουν τα πεθερικά , να ‘ ναι καλά αλλιώς με ένα μισθό τι να σου κάνει…
“κάποιο κινητό χτυπάει δεν το ακούτε ; το δικό μου ;… το δικό σου;
« Όχι της γυναίκας μου είναι….»
«Τι θα γίνει με διακοπές εφέτος; Για πού θα τραβήξουμε; αν και είναι φωτιά τα νησιά λένε»
« Ε! Με κανένα δανειάκι θα την βολέψουμε. Έτσι δεν είναι γυναίκα;»
Γελάκια!!!!
« Τι θα γίνει ρε παιδιά έτσι θα την βγάλουμε απόψε ; δεν πάμε για κανένα παϊδάκι , κανένα κοκορετσάκι, έτσι να πιούμε λίγο κρασί; Άντε σηκωθείτε άρχισα να πεινάω!
Αυτός ήταν μέχρι σήμερα ο Έλληνας κινητό ,φτώχεια και δάνεια. Σχολίαζε τα πάντα, είχε άποψη για τα πάντα και βεβαίως είχε και λύσεις για όλα ,καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του με ουισκάκι ,κόκα κόλα ,’έπινε και κανένα ποτηράκι κρασί για να ξεχνιέται και δεν βαριέσαι έχει ο θεός…ας είναι καλά οι τράπεζες με τα δάνεια για να μπορεί να περνάει τις γιορτές του και τις διακοπές του το καλοκαιράκι με άνεση. Σαν άνθρωπος βρε αδερφέ!!!! Τώρα που ήρθε τούμπα η κατσαρόλα έχει λουφάξει και δεν τολμάει να ξεσηκωθεί, να αντιδράσει δέχεται την μοίρα του και αναρωτιέται «ρε, λες να έχει δίκιο ο χοντρός;»
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011
Μια όμορφη βραδυά στο Black stone με την Μπέσσυ
Μπέσσυ Αργυράκη, Βίβιαν Βαλσάμη
Ντόρα, Μπέσσυ
Βίβιαν
Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011
ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΗΣ.avi(στ'ιχοι Ντόρα Μανατάκη)
Δεν ζητάω τίποτα γιατί η άρνηση με σκοτώνει.....
Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011
εκδρομή στα Καλάβρυτα(Φθινόπωρο)
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Ο Σεπτέμβρης μια γλυκιά ανατριχίλα
Καθώς πέφτουν απ τον βοριά τα φύλλα
Και ένα κίτρινο χαλί
Ειν’ η νοτισμένη γη
Μίκρυναν οι ώρες πια της μέρας
Παγωμένα σ αγκαλιάζει ο αγέρας
Ώρα σου καλή ηλιάτορα
Του καλοκαιριού αυτοκράτορα!
Λίγες πινελιές σε γκρίζο φόντο
Κι η ψυχή με την βροχή primo secondo
Θα βαδίσουνε πιασμένες χέρι- χέρι
Ως της Άνοιξης τ’ αγέρι
Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Γιατί βρε όνειρα.....?????
Όλα τα χρόνια σου μέσα σε μια κουζίνα
Εκεί, γεννιούνται και πεθαίνουν τα όνειρά σου
Στον νεροχύτη πλένοντας τα πιάτα
Σαν καθαρίζεις φασολάκια,
Σαν τα χέρια σου σκουπίζεις στην ποδιά σου…
Στην κατσαρόλα, όταν βράζεις το φαί σου
Φτιάχνεις εικόνες στον ατμό που ανεβαίνει
Στις φαντασίας τα φτερά ανεβασμένη,
Ανακατεύεις, και νομίζεις, ότι είσ’ ευτυχισμένη…
Βλέπεις το μέλλων των παιδιών σου, που θα ήθελες να έχουν
Και ένα ΛΟΤΤΟ που κερδίζει και σε βγάζει απ’ την μιζέρια
Λες τα παράπονα μπροστά σ ένα καθρέφτη
Και φασκελώνεις που και που και με τα δυό σου χέρια
Μετράς ρυτίδες όπου όλο και πληθαίνουν
Δεν καρτερείς απάντηση μονάχα ξαλαφρώνεις
Χαμογελάς αδιάφορα – σαν τι άλλο να κάνεις-;
Και φιλαράκι προσπαθείς να γίνεις με τον χρόνο.
Καμιά φορά παίρνεις μολύβι και χαρτί
όταν καθίσεις για να πιείς το καφεδάκι
Και γράφεις το παράπονο που κρύβεις στην ψυχή…
« γιατί βρε όνειρα, γιατί,
ενώ εγώ σας πότιζα, να μην ανθίσετε λιγάκι;»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)